สถานที่จัดงานวันเกิดของหวงเหยียนกำหนดไว้ที่โรงแรมออนเซ็นเอ็กซ์ จากบ้านของหวังเทียนเวยขับยานบินไปแค่ยี่สิบนาทีก็ถึง
เพิ่งเกินหกโมงเล็กน้อย แขกบางส่วนก็มาถึงแล้ว
หวงไท่เหอกำลังคุยกับทหารในห้องส่วนตัว ส่วนหลินเสวี่ยพาลูกชายไปเล่นในโซนสนุกของโรงแรม ยังไม่เข้าไปข้างในเร็วเกินไป
บนโต๊ะยาวในห้องจัดเลี้ยงเต็มไปด้วยอาหารและขนมหลากหลายชนิดที่ประณีตให้แขกได้หยิบกิน สารอาหารเหลวถูกวางไว้ในตู้เย็นมุมห้อง
หุ่นยนต์บริการเคลื่อนที่ผ่านไปมาระหว่างฝูงชน เพื่อส่งไวน์และเครื่องดื่มให้ทุกคน
หวงเหยียนยืนอยู่มุมหนึ่งบนชั้นสองมองดูทั่วทั้งงาน เหรียญในมือถูกโยนขึ้นแล้วรับกลับ กลิ้งผ่านนิ้วทั้งสี่ยกหนึ่ง
ไม่ได้บอกว่าไปถึงแล้วหรอกหรือ? แล้วสองคนนั้นทำไมยังไม่เข้ามาอีก?
วันนี้ห้ามให้เจียนจิ่งอวี่ดื่มมากเกินไปเด็ดขาด ไอ้คนนั่นตอนกลางคืนต้องกลับไปคฤหาสน์เก่ากับเขาอีก ถ้าทำพื้นคฤหาสน์เก่าเลอะเทอะ...
กำลังคิดอยู่ ก็เห็นเงาคนคุ้นเคยเดินเข้ามาจากประตูห้องจัดเลี้ยง
ผมของหวังเทียนเวยเกล้าขึ้นจนหมด หน้าม้าด้านหนึ่งม้วนงอ ทอดทับลงมาข้างใบหน้า ประกอบกับชุดราตรีสีดำล้วนที่ประดับเพชรน้ำค้างเต็มตัว ทำให้ดูมีออร่าแบบห้ามเข้าใกล้ไปเล็กน้อย
มือยังถือกระเป๋าผ้ากำมะหยี่ใบไม่เล็ก ทรงเหลี่ยมๆ แม้จะดูไม่ค่อยเข้ากันนัก แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นดูแปลกตา
เดินสวมรองเท้าส้นสูงไปทั่วงานเพื่อหาคน แต่ไม่รู้จักเงยหน้ามองขึ้นไปสักหน่อย...
หวงเหยียนกำลังคิดว่าจะเรียกเธอตรงๆ หรือส่งข้อความหาเธอดี ไม่คิดว่าความลังเลเพียงครู่เดียว จะทำให้คนอื่นแย่งไปพูดก่อน
"หวังเทียนเวย!?"
ชายหนุ่มที่หวีผมมันเงาเอี่ยมคนหนึ่งเรียกหวังเทียนเวยไว้ สายตาไม่อยากเชื่อมองสำรวจเธอไปมาซึ่งแตกต่างจากเมื่อครึ่งปีก่อนทั้งหน้าตาและบุคลิกโดยสิ้นเชิง