ผ่านไปสองวันบนภูเขาจวี่จี้น นักศึกษาใหม่ของโรงเรียนทหารฉีหลินต่างก็ได้เข้าใจถึงระดับความหนักหนาของการฝึกครั้งนี้และสภาพร่างกายของตัวเองเป็นอย่างดี
เส้นทางที่กำหนดไว้ในแต่ละวันไม่มีทางเดินให้ทันได้... อุบัติเหตุเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ เวลาที่ไปถึงจุดหมายนั้นมีแต่จะช้ากว่าที่พวกเขาคาดไว้ ไม่เคยเร็วขึ้นเลยสักครั้ง!
เมื่อวานยังมีคนอาศัยความแข็งแรงของร่างกาย ขี้เกียจไม่ยอมตั้งแคมป์ เช้าวันนี้ก็โดนฝนใหญ่สาดจนตัวเปื่อยไปทั้งตัว
มีคนปีนเขาพลาดลื่นไถลตกขาหัก; มีคนเพราะฝนตกบังทัศนวิสัย เงยหน้าขึ้นไปก็สบตากับสัตว์กลายพันธุ์หรือสัตว์ดาราเข้าพอดี; ถึงขั้นมีคนกดสัญญาณขอความช่วยเหลือไม่ทัน หัวเข้าไปอยู่ในปากสัตว์ดาราแล้ว! ถูกครูช่วยไว้ได้อย่างหวุดหวิด...
สาเหตุที่ถูกคัดออกนั้นสารพัดรูปแบบ ยานบินที่บรรทุกทีมกู้ภัยและครูประจำชั้นแต่ละห้องบินวนไปเวียนมาเหนือภูเขาจวี่จี้ตลอดเวลา
นักเรียนที่ถูกรับตัวกลับไปไม่มีใครไม่หน้าห่อเหี่ยว ส่วนเหล่าครูกลับชินชากับเรื่องนี้เป็นอย่างมาก
"ถึงฤดูฝนทีไรก็เป็นช่วงพีคของการคัดออกเสมอ ตั้งใจว่าจะดูพวกเขาว่าจะทำอะไรได้ในทะเลทรายซะหน่อย..."
ครูทีมกู้ภัยเอ่ยด้วยความหงุดหงิด คนข้าง ๆ กลับพูดว่า
"นักเรียนที่เหลืออยู่น่ะควรขอบคุณฝนครั้งนี้ไว้เถอะ ไม่อย่างนั้นช่วงหลังน่ะลำบากกว่านี้!"
หวังเทียนเวยหลบอยู่ในถ้ำหินที่มีตรงกลางยุบเข้าไปเพื่อหลบฝน เธอเอาหม้อ ถุงพลาสติก และภาชนะอื่น ๆ ที่รองน้ำได้ออกมารองน้ำฝน ข้างในใส่เศษหญ้าไว้ด้วย เพื่อลดเสียงน้ำฝนตกกระทบ
ส่วนตัวเองก็นั่งลงกับพื้น จ้องแผนที่ที่โรงเรียนแจกให้เพื่อคำนวณเวลา ระหว่างคิ้วเผยความครุ่นคิดหนัก