"วันนี้เป็นรอบคัดเลือก! พี่ม้า เมื่อคืนหลับดีไหม?"
สามคู่สายตาจ้องเขม็งไปที่คนที่สวมถุงคลุมหัวลายม้าลายตรงหน้า
คนนี้ช่างไม่รู้จักประมาณตนเสียจริง ตอนเรียน เจียนจิ่งอวี่กับหวงเหยียนเห็นรอยคล้ำใต้ตาที่เกือบห้อยถึงคางของเธอจนตกใจแทบกระโดด!
พอสอบถามแล้ว แถลงการณ์กลุ่มก็กลายเป็น "ห้ามหวังเทียนเวยนอนดึกซ่อมหุ่นรบเด็ดขาด!"
"สบายใจได้ สบายใจได้ ฉันแค่วันนั้นพอเริ่มแก้ก็ลุยจนลืมตัวเท่านั้นเอง... เมื่อคืนนอนหลับเต็มอิ่มแล้ว"
หวังเทียนเวยหันหลังให้กล้องวงจรปิดแล้วเปิดถุงคลุมหัวออก
"ไม่เชื่อดูสิ"
"ไม่น่าขนาดผีไปได้แล้ว!"
เจียนจิ่งอวี่สวมถุงคลุมหัวรูปปลาทองเป็นคนประเมิน
"..."
ตั้งแต่ครั้งที่แล้วที่พวกเขาจับได้ว่าเธอนอนดึก สามคนนี้ก็เริ่มตรวจสอบการนอนของเธอ... ถึงขั้นที่หวังอี้ไม่มีวิดีโอคอลมาเช็คกลางดึกเลยด้วยซ้ำ!
หวงเหยียนละสายตากลับ
"เป็นความผิดฉัน..."
ปกติก็ดูฉลาดดีแท้ๆ ใครจะไปรู้ว่านิสัยดื้อรั้นขนาดนี้?
เรื่องหุ่นรบจะให้รีบไปไหนกัน? เขาไม่รู้จริงๆ ว่าแค่คำพูดเดียวของตัวเองจะทำให้หวังเทียนเวยต้องทนนอนไม่หลับ
จางไหลลาก็รู้สึกผิดไม่แพ้กัน
"ไม่หรอก ความผิดฉันต่างหาก... ถ้าไม่ใช่เพราะชิ้นส่วนหุ่นรบของฉัน..."
เธอรู้ดีว่าการที่หวังเทียนเวย นักบังคับหุ่นรบระดับบี ต้องทำชิ้นส่วนระดับเอให้เธอนั้นยากแค่ไหน
ชิ้นส่วนบางอย่างถ้าสั่งซื้อข้างนอก ราคาสูงลิบลิ่ว!
ทุกครั้งที่เจอสถานการณ์แบบนี้ เทียนเวยก็จะทำเองให้ แล้วคิดค่าใช้จ่ายแค่ค่าวัตถุดิบ แถมยังบอกว่าเป็นการฝึกมือ...