“อาจารย์คะ! หนูขอไปเข้าห้องน้ำ!”
อาจารย์นักบังคับหุ่นรบปีสาม ใช้มือเชยแว่นกันแดดบนจมูก
“ยังไง? อาจารย์สอนถึงจุดที่หนูปวดฉี่หรือไง?”
“...”
“เด็กปีหนึ่งยังออกแบบหุ่นรบระดับบีเกินได้เลย พวกเธอยังไม่รู้สึกกดดันอีกหรือไง!?”
หุ่นรบของหวังเทียนเวยเป็นผลงานส่งท้ายภาคเรียนของเธอ พอสร้างเสร็จก็ต้องให้อาจารย์ยูจินให้คะแนนตามระเบียบ
พอให้คะแนนเท่านั้นแหละ... ตรวจสอบโดยรวมแล้ว ก็เป็นหุ่นรบระดับบีเกินจริงๆ!
เรื่องนี้เลยแพร่สะพัดไปทั้งโรงเรียน แถมยังรู้กันอีกว่าหวังเทียนเวยสร้างหุ่นรบขึ้นมาด้วยมือของตัวเองในเวลาอันสั้นมาก!
ที่สำคัญคือ คนๆ นี้เพิ่งเข้าภาควิชานักบังคับหุ่นรบได้ไม่ถึงเทอมเดียว... น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ ได้ยินว่าตอนนี้เธอเริ่มจับชิ้นส่วนระดับเอมาฝึกมือแล้ว!
คนใหม่งัดหุ่นรบทีไม่รู้จักหนักเบา... ต่อไปเธอจะกลายเป็นนักบังคับหุ่นรบข้ามระดับไปเลยหรือไงเนี่ย?
ทั้งสหพันธ์ก็มีนักบังคับหุ่นรบข้ามระดับไม่กี่คนนะ!
สองวันมานี้ ยูจินเดินแบบลอยๆ!
ในฐานะอาจารย์ ใครจะไม่ชอบนักเรียนอัจฉริยะ?
โดยเฉพาะนักเรียนคนนี้ไม่ใช่แค่อัจฉริยะ แต่ยังขยันสุดๆ อีกต่างหาก!? ความรักแบบพ่อของเขาแทบจะถูกปลุกขึ้นมาแล้ว!
บางครั้งได้ยินเฉาหาวเรียกเด็กสุดที่รักของเขาว่า “หัวม้าลาย” ก็ทนไม่ได้ ต้องขึ้นไปโต้เถียงด้วยให้ได้ถึงจะยอมเลิก!
เจ้าบ้านั่นเป็นแค่นักเลงหัวดื้อ จะมาว่าดาวรุ่งของฉีหลินพวกเขาได้ยังไง? ถึงจะเป็นอดีตผู้บัญชาการเขตทหารที่หนึ่งก็เถอะ!
การได้ปั้นนักบิดหุ่นรบระดับปรมาจารย์ขึ้นมาจากมือตัวเองมันจะรู้สึกยังไงนะ!? เขากำลังจะได้รู้แล้วแหละ!
พอกลับมาถึงห้องพักอาจารย์ ก็ได้ยินเฉาหาวบ่นเรื่องชุดแต่งกาย ยูจินก็ขยับเสื้อกล้ามตัวเล็กๆ ของตัวเอง