“ยิงโลด!!”
หวังเทียนเวยขับ “เครื่องบินรบ” ถอยหลังเล็กน้อย เพื่อเว้นที่ว่างระหว่างทั้งสองคน จางไหลลาตั้งปากกระบอกปืนด้านหลังเล็งไปที่ “กำแพงเนื้อ”
“ตูม!”
“ตูม!”
เจียนจิ่งอวี่ยังคงยิงปืนใหญ่แม่เหล็กไฟฟ้ายิงเร็วลูกที่สองใส่แมลงกัดแร่และมดเศษหินที่ไล่ตามมาจากด้านหลัง!
การโจมตีของทั้งสองทำให้อุโมงค์เหมืองทั้งเส้นสั่นสะเทือน!
ทรายและเศษหินด้านบนร่วงลงมาไม่หยุด กระแทกใส่หุ่นรบทั้งสี่เครื่อง... ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป อุโมงค์เหมืองคงไม่ถล่มเพราะพวกเขาหรอกนะ?
เจ้าหน้าที่ความปลอดภัยและทหารเขตสามเดินทางมาถึงพื้นผิวดินแล้วตามพิกัดของ “ผึ้งน้อย” อยู่บริเวณเหนือกลุ่มนักเรียนพอดี
ทุกคนสวมหุ่นรบ เตรียมอุปกรณ์กู้ภัยไว้พร้อม เครื่องเดียวกับที่หากอุโมงค์เหมืองถล่มหรือทั้งสี่คนถูกแมลงพวกนั้นไล่ทัน ก็จะลงมือช่วยทันที!
การวางแผนของนายทหารเสนาธิการครั้งนี้ไม่เพียงเพิ่มความยากให้เหล่านักเรียน แต่ยังทดสอบพวกเขาด้วย!
กำแพงเนื้อที่อยู่ตรงหน้าจางไหลลาถูกยิงทะลุ! แต่ยังไม่ทันผ่านไป ลำตัวแมลงยักษ์ก็ดิ้นกระตุกแล้วพุ่งกลับไปทางเดิม!
เร็วกว่าเมื่อกี้ด้วยซ้ำ! รูขนาดใหญ่ที่ถูกยิงจนเปิดออกหายไปในพริบตา...
ตอนนี้หวงเหยียนไล่ตามหวังเทียนเวยมาทันแล้ว และด้านหลังที่ตามมาติดๆ ก็คือเจียนจิ่งอวี่
“อ๊าาา! ยังไปไม่ได้อีกเหรอ? พวกมันไล่มาทันแล้ว!”
จางไหลลาไม่มีทางเลือก ทำได้แค่กัดฟันยิงต่อไปอีกหลายนัด!