ถกเถียงกันอยู่นาน ในที่สุดก็ยังสรุปว่าไม่อาจยอมแพ้แบบนี้ได้
"พูดตามจริงแล้วยังเหลือเวลาอีกสามวัน เรามาลองคิดกันอีกทีว่าแบบไหนถึงจะได้สามร้อยคะแนนนั้นมา?"
ท้องฟ้าเริ่มมีแสงสีขาวจาง ๆ ลอดขอบฟ้า ทีมสี่ตระกูลฉีหลินถึงได้เตรียมหาที่ตั้งแคมป์พักผ่อน
หวังเทียนเวยเอาแต่คิดถึงคำพูดของหวงเหยียนไม่เลิก ถ้าหุ่นรบสี่เครื่องดึงดูดความสนใจแมลงพวกนั้นมากเกินไป... งั้นเครื่องเดียวล่ะ? จะได้ไหม?
"เสี่ยวสยง ปลาทอง พวกนายนอนก่อนได้เลย ฉันขอคุยกับคุณหวงอีกรอบ"
"ได้"
หวงเหยียนสรุปจากสถานการณ์การรบเมื่อครู่นี้
"...สรุปว่าถ้าจะลงไปในอุโมงค์เหมืองอีกรอบ สิ่งสำคัญที่สุดคือ: เปิดใช้พลังงานเท่าที่จำเป็นที่สุด; ความเร็วในการเคลื่อนที่ในอุโมงค์ต้องสูง; ดูแล้วไม่มีปุ่มเพิ่มคะแนนของสถาบันก็ต้องออกมาทันที; และลดการใช้พลังงานอาวุธระดับสูงให้มากที่สุด เพื่อป้องกันอุโมงค์ถล่ม"
หวังเทียนเวยเอามือลูบคางทำท่าครุ่นคิด
"แบบนี้นี่เอง..."
หวงเหยียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง
"ฉันว่าภารกิจนี้อาจไม่เหมาะกับการทำแบบหลายคน? งี้เถอะ คืนนี้ฉันลงไปคนเดียว พวกนายอยู่ข้างบน..."
เขายังพูดไม่ทันจบ หวังเทียนเวยก็ส่ายหน้า
"อันตรายเกินไป ลงคนเดียวขนาดนั้นถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น จะให้ส่งกำลังเสริมทันก็ยังไม่ทัน! ต้องการหุ่นรบให้น้อยที่สุดกับความเร็วสูงสุดใช่ไหม... อย่าเพิ่งร้อนใจ ให้ฉันลองคิดหาวิธีก่อน"
หวังเทียนเวยจ้องหุ่นรบของตัวเองอยู่นาน สุดท้ายก็หยิบแผงควบคุมแบบพกพาออกมา...