"ทีมที่สามของโรงเรียนทหารฉีหลินถูกคัดออก คะแนนถูกรีเซ็ตเป็นศูนย์"
กลุ่มของหวงเหยียนเพิ่งจะฆ่าสัตว์กลายพันธุ์ขนาดเท่าภูเขาลูกเล็ก ๆ ไปสามตัว! เสียงประกาศเพิ่มสามสิบคะแนนยังเงียบหายไปไม่ทันไร ก็ได้ยินข่าวทีมของเว่ยอี๋ตกรอบ...
"พี่เว่ยอี๋กับพวกเธอ!? ไม่รู้ว่าถูกโรงเรียนทหารไหนเก็บไปได้นะ?"
"หรืออาจจะไปเจอฝูงสัตว์ดาราระดับสูงเข้า? งั้นเราที่เหลือตอนนี้... หนึ่งร้อยห้าสิบคะแนน?"
"ตอนนี้พวกเราได้หกสิบคะแนนแล้ว"
"พี่สาวเว่ยอี๋กับพวกเธอเมื่อกี้เหมือนจะได้มาห้าสิบ..."
หวังเทียนเวยขมวดคิ้ว
"คะแนนยากจะได้ แต่รีเซ็ตง่ายจะตาย... ตอนนี้โรงเรียนทหารอันดับหนึ่งยังไม่มีทีมไหนตกรอบ ส่วนโรงเรียนอื่นดูเหมือนจะมีบ้างแล้ว"
"ถ้าจะสู้เพื่อที่สาม เราต้องออกแรงกันอีกหน่อย!
เมื่อกี้โรงเรียนทหารอันดับหนึ่งได้เพิ่มมาหนึ่งร้อยสี่สิบคะแนนเลย อยากรู้จังว่าพวกเขาไปหาสัตว์ดารามาจากไหนตั้งมากมายขนาดนั้น?"
"ทางเลือกมีแค่สองทาง: ฆ่าสัตว์ดาราให้มากขึ้น หรือส่งโรงเรียนทหารอื่นตกรอบ"
หวงเหยียนเก็บซากสัตว์ดาราเข้าไปในปุ่มมิติ
"ตอนนี้หน้าที่หลักของเราคือทำคะแนนให้ถึงสองร้อยก่อน... ไปกันเถอะ ไม่มีเวลาพัก"
เว่ยอี๋สีหน้าซีดเผือด กัดฟันหยิบลูกสียิงทั้งหมดที่ตัวเองมีออกมา
"พวกเราถูกคัดออกแล้ว ตอนนี้ถอนพลังจิตของเธอออกได้แล้วใช่ไหม!?"
เอลิซาเบธ·พาจี้เหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้
"โอ้! ขอโทษที!"
ความเจ็บปวดแหลมคมในหัวจางหายไป สีหน้าของสมาชิกทั้งสี่คนจากฉีหลินถึงได้ดูดีขึ้นมาหน่อย
"ขอบคุณสำหรับลูกสียิงของพวกเธอมาก!"
"เอลิซาเบธ อย่างน้อยก็ให้พวกเรามีส่วนร่วมบ้างสิ..."
เพื่อนร่วมทีมเหลียนเซิ่งกอดปืนยิงสีไว้ พูดด้วยความเซ็ง