หวังเทียนเวยได้ยินข่าวทีมสองทีมของโรงเรียนทหารของตัวเองถูกคัดออกติดๆ กันก็ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ
“…… ”
ทีมเล็กๆ ของโรงเรียนทหารชิงซงที่เพิ่งถูกพวกเธอคัดออกได้ยินเข้า ก็หัวเราะลั่นทันที
“ฮ่าๆๆๆๆ แกเหลือแค่สองทีมเองนะ!!”
“สมน้ำหน้า! คัดพวกเราออกไปก็ไม่มีทางไปไกลหรอก!”
นักเรียนชิงซงรู้สึกอึดอัดในอกที่ค้างอยู่ตลอดคลายออกไปในทันใด! ยังจะมีอะไรให้พูดอีก!
“พวกเรากลับไปรอแกอยู่!”
พวกเขาวางน้ำ อาหาร และลูกสียิงตามที่ถูกสั่ง พร้อมเตรียมตัวจะจากไปกับอาจารย์เจ้าหน้าที่ความปลอดภัย
“……เดี๋ยวก่อน”
หวงเหยียนเอ่ยขึ้นทันใด
“ฝากชุดนักเรียนของพวกนายไว้ด้วยละกัน”
“……นายพูดจริงเหรอ?”
“พวกโรงเรียนฉีหลินอย่าได้คะนองเกินไป!!!”
แต่ไม่ว่าพวกนักเรียนชิงซงจะโกรธแค้นเพียงใด กติกาคือกติกา เจ้าหน้าที่ความปลอดภัยก็ไม่ได้เข้าข้างพวกเขาอยู่แล้ว……
ถูกเร่งรัดให้เปลี่ยนชุดแล้วก็จากไปทั้งสีหน้าไม่พอใจ!
คนพวกนั้นบอกว่าถ้าไม่ยอมเปลี่ยนจะลงมือถอดให้เอง!?
ไหนจะเหมือนนักเรียน!? โจรสลัดอวกาศยังจะว่าได้!
หวงเหยียนแบ่งชุดทั้งสี่ให้แต่ละคน หวังเทียนเวยรู้สึกเสียดายขึ้นมาทันที
“โอ้ย เสียดาย! ไม่ได้ถอดชุดพวกวัลเคอมา! ชุดพวกนั้นยังเป็นสีเขียวเข้มเลยนะ!”
คอมเมนต์สดเพิ่มขึ้นมาหลายข้อความทันที
“หวงเหยียนแกไร้ยางอาย!!!”
“หวังเทียนเวยเลวทราม! เจ้าเล่ห์เพทุบาย!!”
“โอ้~ พูดถึงพวกนายก็โผล่มาเลยเหรอ!? วัลเคอใช่ไหม!”