ทีมของเย่อิ้งเซวียนจากโรงเรียนทหารอันดับหนึ่งเล่นงานอย่างมั่นคงมาตลอด แต่ระหว่างทางกลับถูกฝูงสัตว์ดารารูปร่างคล้ายนกประหลาดจ้องเป็นเป้า สะบัดก็ไม่หลุด สุดท้ายก็ทำได้แค่ลุยเต็มที่!
“หวังไคอวี่ระวัง! หลบไปฟันปีกมัน!”
คำสั่งเย่อิ้งเซวียนชัดเจนถี่ถ้วน
สัตว์ดาราฝูงนี้จัดการยากจริงๆ ฝีเท้าฉับไว ทั้งกรงเล็บและจะงอยปากก็คมกริบ!
รู้จักใช้หินและกิ่งไม้โจมตีพวกเขา ที่สำคัญที่สุด...นกประหลาดพวกนี้ยังพ่นลูกไฟได้อีก!
เสื้อผ้าที่ไหล่ขวาของหวังไคอวี่ไหม้เกรียมไปแล้ว! ผิวหนังข้างใต้ก็ถูกความร้อนลวกตามไปด้วย...แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลาหยุดทายาและพันแผล
สัตว์ดารากว่าสิบตัวไล่ตามพวกเขามาครึ่งวันแล้ว! ถ้าไม่กำจัดให้หมดก่อนฟ้าสว่าง กลางคืนก็อย่าหวังว่าจะได้พักผ่อนสบายๆ!
นกประหลาดเห็น “เหยื่อ” ข้างล่างชักดาบออกมาก็บินสูงขึ้นไปอีกทันที! บินขึ้นไปถึงระดับที่พวกเขาเอื้อมไม่ถึง
“ก้า! ก้า!”
เสียงร้องฟังแสบหู ดูเหมือนจะมีเยาะเย้ยปนมาด้วย
หวังไคอวี่พลาดหนึ่งทีก็เก็บดาบเข้าฝักทันที รีบวิ่งสองสามก้าวหลบไปหลังต้นไม้ข้างทาง เปลี่ยนเป็นปืนไรเฟิลเล็งนกสัตว์ดาราที่วนเวียนอยู่บนฟ้า
“ปัง! ปัง! ปัง!”
ยิงไปสามนัดโดนหมด แต่กลับไม่มีนกสักตัวร่วงลงมา!
“เลือดนกพวกนี้หนาดีจริงๆ! ปีกแทบแหลกสลายยังบินได้อีกเหรอ!?”
สวี่มั่วและลูกัสก็หลบอยู่หลังต้นไม้ ใช้กล้องส่องเล็งไปบนฟ้า ครู่หนึ่งก็วางปืนลง