หลังจากช่วยหวงเหยียนขึ้นมาได้ หวังเทียนเวยหันไปดู คนที่ดึงเถาวัลย์ขึ้นมาก็คือเจียนจิ่งอวี่จริงๆ ด้วย
ทั้งสามคนนั่งลงหอบหายใจกันอย่างหนัก หวังเทียนเวยไม่ลืมหยิบสเปรย์กลบกลิ่นออกมาฉีดใส่ทั้งสามคน ฉีดๆๆ
หวงเหยียนเห็นชื่อบนขวดก็เข้าใจทันที ที่แท้สิ่งที่เธอฉีดให้ตัวเองเมื่อกี้ก็คือสิ่งนี้นี่เอง
"ขอบใจนะ..."
"ไม่เป็นไร"
เจียนจิ่งอวี่และหวังเทียนเวยหันไปหากันพร้อมกัน พูดออกมาพร้อมกัน
"นายกลับมาทำไม?"
"เธอกลับมาทำไม?"
ชายหนุ่มผมหยิกหัวเราะเบาๆ ยกมือทั้งสองข้างเท้าพื้นด้านหลัง
"ที่นายพูดไว้ ว่าถ้าขาดคนไปหนึ่งคน พวกเราสองคนก็ต้องเผชิญกับ'ศัตรู'มากขึ้น"
หวงเหยียนอดขำไม่ได้ คนคนนี้พูดจาไม่รู้จักเกรงใจใครเลยจริงๆ
หวังเทียนเวยตอบสั้นๆ กว่านั้น
"ตอนวิ่งหนีไปเจอเข้ากับรังผึ้งรังหนึ่ง ข้างใน'กองกำลังหลัก'ไม่อยู่ มีแต่ผึ้งทหารยามไม่กี่ตัว"
"ฉันเดาว่ามันคงไม่ไปไกลมาก เลยคิดว่าอาจจะช่วยได้"
เจียนจิ่งอวี่ฟังแล้วพยักหน้าเป็นเชิงเห็นด้วย แล้วหันไปมองขวดในมือเธอ
"สเปรย์กลบกลิ่น... ฉันจำไว้แล้ว"
อากาศเงียบไปครู่หนึ่ง เจียนจิ่งอวี่และหวงเหยียนต่างพากันมองไปทางเดียวกัน
"มีอีกทีมหนึ่งเดินมาแล้ว..."
หวังเทียนเวยหลับตาลงครู่หนึ่ง
"บอกตามตรง ฉันเริ่มจะรำคาญแล้ว"
หวงเหยียนตัวเปียกโชก ผมทองอ่อนปุกปุยทับอยู่บนหัว เขาแหงนหน้ามองฟ้าหายใจเข้าลึกๆ หนึ่งครั้ง
"...ฉันก็เหมือนกัน"
เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เขาพูดอย่างใจเย็น
"ฉันมีความคิดหนึ่ง..."
ทีมของ ป้า ยุ่ย หมิง จากคลาส S รวบรวมสมาชิกได้ทั้งหมดหกคน ตอนแรกคิดว่าคนเยอะแล้วพลังจะมาก แต่ไม่นานก็พบข้อเสีย
ฆ่าสัตว์กลายพันธุ์หนึ่งตัวได้แค่หนึ่งคะแนนการศึกษา สำหรับพวกเขาแล้วยังไม่พอให้ติดฟันเลย...
สัตว์ดาราหนึ่งตัวก็แค่ห้าคะแนน เสียเวลาเสียแรงเปล่าๆ ต่อให้สำเร็จ พอหารเฉลี่ยต่อหัวแล้วก็ไม่ถึงหนึ่งคะแนน นี่จึงเป็นเหตุผลที่พวกเขาจ้องไปที่หวงเหยียนกับเจียนจิ่งอวี่ นักเรียนสามคนนั้น