คนที่ถูกคัดออกสองคนนั่งอยู่กับที่มองคนอื่นเปิดกระเป๋า ตอนนี้เองที่พวกเขาจำได้ คนที่ห่อตัวเหมือนดักแด้อยู่ตรงหน้าคืออีกหนึ่งชื่อในลิสต์คัดออกของพวกเขา — หวังเทียนเวย
เจิ้ง อวิ๋น อวิ๋น มองรูปร่าง ‘เล็กบาง’ ของเธอกับสีหน้าที่อิดโรยแล้วรู้สึกไม่ค่อยดีนัก จึงเอ่ยขึ้น
“……ในช่องข้างกระเป๋าฉันยังมีเบอร์รีป่า เธอเอาไหม?”
“เธอบ้าไปแล้วเหรอ!? เอาของให้ศัตรู!?”
จู้ อวี่ อัน ตกใจมองไป!
หวังเทียนเวย เปิดช่องข้างกระเป๋าเป้ของเธอออก ก็เห็นผลไม้สีแดงเต็มช่องจริง ๆ! แม้บางลูกจะถูกบีบเสียหาย แต่ส่วนใหญ่ยังกินได้ เธอจึงค่อย ๆ หยิบออกมา
“ขอบคุณมาก สิ่งเหล่านี้สำคัญกับฉันมาก”
เจิ้ง อวิ๋น อวิ๋น เม้มปากแล้วยิ้มเขิน ๆ
“ช่างเถอะ ฉันออกไปแล้ว ถ้าได้ช่วยเพื่อนร่วมห้องก็ดีเหมือนกัน”
จู้ อวี่ อัน พูดอย่างไม่อยากเชื่อ
“งั้นก็ควรช่วยเพื่อนร่วมทีมของเราเองก่อนสิ?”
เจิ้ง อวิ๋น อวิ๋น อ้าปากแล้วหันไป นี่ลืมไปเลย!
แต่ยังไม่ทันได้เสียใจนาน วิทยุก็ดังขึ้นมา
“คลาส S จาง เจีย และอีฟู่ ถูกคัดออก หัก 20 คะแนน คะแนนล่าเหยื่อถูกริบ”
“เอ่อ……ตอนนี้ดูเหมือนไม่ต้องแล้ว”
สีหน้าของจู้ อวี่ อัน ที่เดิมไม่เห็นด้วย เริ่มมีรอยร้าว
แล้วมองไปที่หวังเทียนเวย ซึ่งกำลังดึงเสื้อแขนสั้นที่พันหัวอยู่ออก แล้วสวมชุดฝึกของตัวเองกลับเข้าไป……
“เฮ้อ……ชั้นในสุดมียาและผ้าพันแผล……เธอน่าจะใช้ได้”
หวังเทียนเวย ดีใจสุดขีด ไปค้นตามที่เขาบอก ที่แท้มียาแก้อักเสบสามแผงกับยาไข้หวัดสามถุง! แถมยังมีผ้าพันแผลที่ห่อด้วยพลาสติกอีกหลายม้วน!