สุสานวีรชนของดาวซัวโม่ตั้งอยู่บริเวณขอบทะเลทราย
ตอนเลือกที่ตั้ง ผู้บัญชาการเขตทหารที่เก้าไม่ได้เลือกภูเขาจวี่จี้นที่มีทั้งภูเขาและแม่น้ำ
เพราะเหล่านายทหารเห็นพ้องต้องกันว่า สถานที่ที่สวยงามที่สุดควรทิ้งให้คนเป็น
แต่ด้วยที่วิศวกรทั้งหมดของเขตทหารที่เก้าต่างมีส่วนร่วมในการออกแบบสุสาน
พวกเขาจึงสูบน้ำบาดาลอันอุดมขึ้นมาใช้รดน้ำพรรณไม้ที่เหมาะกับการเจริญเติบโตในทะเลทราย
และออกแบบน้ำพุไว้ตรงหน้าสุสาน เพื่อเป็นสัญลักษณ์ว่าจิตวิญญาณของทหารจะหลั่งไหลไม่รู้จบ
ทั้งสี่คนเดินทางมาถึงทางเข้าสุสาน ก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก หวังเทียนเวยจัดคอเสื้อและข้อมือของตัวเองเป็นครั้งที่สาม...
จ้าวหยานหวังชอบว่าเธอกระดูกเอียงอยู่เรื่อย ตอนนี้คงไม่มีปัญหาแล้วใช่ไหม!?
หวงเหยียนมองตัวอักษรขนาดใหญ่ "สุสานวีรชน" ตรงทางเข้า หายใจเข้าออกลึก ๆ หลายครั้ง
เจียนจิ่งอวี่กำหมัดแน่นแล้วคลายออก ถามเฟิงอี๋ที่อยู่ข้าง ๆ อย่างไม่มั่นใจ
"ฉันแบบนี้...ได้ไหม?"
เฟิงอี๋อดยิ้มไม่ได้
"รู้สึกกดดันแปลก ๆ ไหม? ครั้งที่แล้วฉันมาก็มีความรู้สึกแบบนี้...ไม่เป็นไร พวกท่านคงไม่สนใจเรื่องแบบนี้หรอก"
เจียนจิ่งอวี่เดินไปข้างเสี่ยวสยง ส่องเงาตัวเองบนกระจกยานบินพร้อมกับเธอ
"ไม่ได้! ข้างในล้วนเป็นวีรชนรุ่นก่อน ต้องสร้างความประทับใจที่ดีให้พวกท่าน!..."
อีกสองนาทีผ่านไป เมื่อทั้งสี่คนเตรียมตัวพร้อมหมดแล้ว เฟิงอี๋จึงพาพวกเขาเดินไปยังหลุมศพของเป่ยหลิวและอี้เส้า