สองคนเพิ่งกลับมาถึงอพาร์ตเมนต์ของหวงเหยียน เจียนจิ่งอวี่ก็เปิดประตูออกมาจากข้างใน
“ยินดีต้อนรับกลับบ้าน!”
หวังเทียนเวยเปลี่ยนรองเท้าก้าวเข้าไปก่อน จางไหลลากำลังปรับโปรเจกเตอร์ หม้อไฟ เนื้อ และผักบนโต๊ะกลางถูกเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว
หุ่นยนต์พ่อครัวของตัวเองที่อยู่ชั้นบนก็ถูกทั้งสองคนขนลงมาด้วย
“เสี่ยวสยง!! คิดถึงที่สุดเลย!!!”
ไม่ได้เจอกันทั้งฤดูร้อน หวังเทียนเวยตรงเข้าไปโผกอดเพื่อแสดงความคิดถึง
หวงเหยียนถึงจะเดินเข้ามาช้า ๆ แล้วหันหลังปิดประตู
เจียนจิ่งอวี่ดึงเสื้อแขนสั้นขึ้นไปถึงหัวไหล่อย่างอวดดี โชว์กล้ามแขน
“คุณหวง ดูเร็ว! ใหญ่ไหม!”
พูดไปก็เปลี่ยนท่าทางไป
“เป็นไง!? ใหญ่ไหม!?”
“……”
อีกฝั่ง จางไหลลาทนไม่ไหวที่หวังเทียนเวยมาลูบหัวเธอไม่หยุด ยกมือข้างเดียวผลักเธอออก
“หืม!? ฉันเข้าใจผิดไปหรือเปล่า? ...ทำไมรู้สึกว่าแรงเธอมากขึ้นอีก?”
ตอนปลายเทอมที่แล้วเธอก็ไม่ได้ถูกผลักแบบไร้แรงต้านขนาดนี้นี่นา!? จำผิดไปหรือเปล่า? หรือว่าตัวเองอ่อนแอลง?
หวังเทียนเวยยืนอยู่กับที่ตกอยู่ในความเคลือบแคลงใจตัวเอง
จางไหลลาถอดเสื้อแขนยาวตัวนอกออกอย่างใจเย็น ยกแขนขึ้นเลียนแบบท่าของเจียนจิ่งอวี่
“ไปให้พ้น! บาร์บี้กล้าม!”
หวังเทียนเวยเห็นแนวกล้ามเนื้อที่ชัดเจนกว่าเดิมตอนก่อนปิดเทอมถึงกับอ้าปากค้าง!
“สารภาพมา! ป้าเธอสองเดือนนี้ให้กินอะไรมาวะ!?”
“โห! ไหลลาก็ไม่เลวเหมือนกันนี่!!”
เจียนจิ่งอวี่รักษาท่า “นักเพาะกาย” ไว้แล้วเดินเข้ามา ยืนเคียงข้างจางไหลลา