หลังจากจัดการเรื่องราวต่าง ๆ ในตงโจวเรียบร้อยแล้ว ทุกคนก็ขึ้นแท่นเทเลพอร์ตมุ่งหน้าสู่จงโจว
จ่ายค่าหินวิญญาณแล้ว ก้าวเข้าสู่แท่นเทเลพอร์ต ในตอนนั้นเสิ่นจืออินทั้งตื่นเต้นและตั้งตารอ
ไม่รู้ว่าตอนนี้เธอยืนอยู่ต่อหน้าท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์จะยังจำเธอได้ไหม
แค่สิบกว่านาทีเท่านั้น พวกเขาก็จากตงโจวมาถึงจงโจวแล้ว
ไม่ได้หยุดพักนาน เซี่ยหนานเซียวพาพวกเขามาที่สำนักเวินเจี้ยน
“อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันรับศิษย์ของสำนักเวินเจี้ยนแล้ว พวกนายจะเข้าไปกับท่านอาจารย์ของฉันเลย หรือจะเข้าไปโดยการสอบศิษย์?”
ในกลุ่มคนนี้ พวกที่มีรากวิญญาณเดี่ยว ถ้าผ่านการสอบศิษย์ของสำนักได้ ก็จะถูกเหล่าอาจารย์ของสำนักแย่งตัวไปรับเป็นศิษย์แน่นอน
เซี่ยหนานเซียวเล่าถึงข้อดีที่จะได้รับหลังสอบศิษย์ให้ฟัง สุดท้ายจะเลือกอย่างไรก็ขึ้นอยู่กับพวกเขา
“บันไดสู่สวรรค์ นั่นคือบันไดที่ทดสอบจิตใจหรือเปล่า?”
เซี่ยหนานเซียวพยักหน้า
“สอบ พวกเราสอบ”
บันไดสวรรค์ในตำนานนี่ ในเมื่อมาถึงแล้ว จะไม่ลองได้ยังไง
เสิ่นอวี้จู๋เดินช้า ๆ แอบย่องออกจากกลุ่มคน
เขาไม่อยากไป เขาไม่สนใจบันไดสวรรค์ ตอนนี้แค่อยากหาที่วาดรูปหรือหลอมโอสถ
แต่เพิ่งแอบออกไปได้นิดเดียว ก็ถูกเสิ่นมู่จิ่นดึงคอเสื้อลากกลับมา
“พี่ใหญ่จะไปไหน? พวกเราขาดนายไปก็ไม่สมบูรณ์นะ ไปด้วยกันสิ จะวิ่งหนีทำไม”
เสิ่นอวี้จู๋มองบันไดที่มองไม่เห็นปลาย ราวกับยื่นยาวไปถึงฟ้า สีหน้าทั้งหมดดูห่อเหี่ยว