“พวกเขา พวกเขามีรากวิญญาณอะไรกันบ้าง?”
หนานกงจิ่นพบว่าเสียงของตัวเองสั่นเครือตอนถามเรื่องนี้
เสิ่นจืออินชี้ไปที่คนโต: “คนโต รากวิญญาณเดี่ยวธาตุดิน”
หนานกงจิ่น: อัจฉริยะชัด ๆ!
เธอชี้ไปที่คนรอง: “คนรอง รากวิญญาณโลหะเดี่ยว”
หนานกงจิ่น: มาอีกคนแล้ว!
“คนสาม รากวิญญาณไม้เดี่ยว”
“คนสี่ รากวิญญาณน้ำเดี่ยว”
“อู้ รากวิญญาณเดี่ยวธาตุไฟ”
เปรี๊ยะ...
หนานกงจิ่นรู้สึกว่าคางตัวเองจะหลุดร่วงลงพื้น พัดในมือก็ถือไม่อยู่
ทั้งหมด... ทั้งหมดมันอะไรกัน เมื่อกี้เขาฟังผิดไปรึเปล่า?
เซี่ยหนานเซียวก็ตกใจตาเบิกกว้าง
อะไร... เมื่อกี้ท่านอาจารย์ของเขาพูดว่าอะไรนะ?!
เสิ่นจืออินไปช่วยเสิ่นมู่เหย่ผ่านหายนะสายฟ้าสุดท้าย พอกลับมาสำเร็จก็พบว่าสองคนนั้นยังมึน ๆ อยู่
“พวกนายสองคนทำอะไรน่ะ? ไปกันได้แล้ว”
ทั้งสองเดินตามกลับเข้าไปในร้านอย่างเหม่อลอย
พวกเขาไม่เชื่อก็เลยเข้าไปถามอีกรอบ ผลที่ได้ก็เหมือนกับที่เสิ่นจืออินพูด
ทั้งคู่สูดหายใจเย็นวาบพร้อมกัน
อย่างหนานกงจิ่นเนี่ย ครอบครัวเขาถือว่าเป็นตระกูลผู้ฝึกตนเลยล่ะ เป็นตระกูลใหญ่ด้วย แต่ละรุ่นมีเด็กในตระกูลไม่น้อย
แต่ในแต่ละรุ่นที่สามารถมีรากวิญญาณเดี่ยวออกมาสองหรือสามคนได้ ทั้งตระกูลก็พร้อมใจกันฉลองที่บ้านมีคนสืบทอดแล้ว
แค่นี้ก็ยังถูกตระกูลอื่นอิจฉา
เห็นได้ชัดว่ารากวิญญาณเดี่ยวนั้นหายากแค่ไหน
โอ้โห ตระกูลเสิ่นนี่ที่บ้านมีพื้นเพอะไรกัน ถึงได้มีรากวิญญาณเดี่ยวตั้งห้าคน อีกทั้งยังไม่เหมือนกันเสียด้วย
ก่อนหน้านี้เขายังคิดในใจว่าคนพวกนี้ไม่รู้จักอะไรเหมือนมาจากบ้านนอก แต่ผลสุดท้าย คนที่ไม่รู้จักอะไรคือตัวเองนี่เอง
โชคดีที่นอกจากพี่น้องตระกูลเสิ่นแล้ว จำนวนคนที่มีรากวิญญาณเดี่ยวในกลุ่มนี้ก็ไม่มาก แค่คนที่ชื่อเฟิงหยาง กับผู้หญิงผมสั้นอีกคน ก็เป็นรากวิญญาณอัคคีเดี่ยวเหมือนกัน
คนอื่น ๆ ก็ปกติ
วันรุ่งขึ้น ร้านเปิดตามปกติ ด้านนอกคนยืนออกันเต็มแล้ว
ดูจากกลิ่นอายแล้ว เป็นผู้ที่มีระดับบำเพ็ญสูงทั้งนั้น
“พวกเราอยากได้กล่องสุ่มนั่น กล่องสุ่มที่สุ่มได้ไม้ฟ้าผ่า!”
คนพวกนี้มาถึงก็บอกจุดประสงค์ของพวกเขาทันที
หนานกงจิ่นใจกระตุกวาบ แย่แล้ว มาเพราะไม้ฟ้าผ่านี่เอง