มือที่หนานซูถือตะเกียงชะตาอยู่แทบจะหลุดจากมือ
เขาก้มหน้าลง ดวงตาแดงก่ำเล็กน้อยมองเสิ่นจืออินที่กอดขาเขา
เสิ่นจืออินมองเขาตาปริบ ๆ “ท่านอาจารย์”
ลำคอของหนานซูตีบตัน กำลังจะตอบรับ ก็ได้ยินประโยคยียวนถามต่อ
“ตั้งหลายปีแล้วนะ ท่านยังตามจีบท่านอาจารย์หญิงไม่สำเร็จอีกเหรอ?”
หนานซู: …………
เขาเตะคนตรงหน้าทันที
“แกยังกล้ามาพูดนะ ถ้าไม่ใช่เพราะตามหาแกจนฉันไม่มีเวลาไปดูแลอยู่เป็นเพื่อนนาง ฉันจะยังตามจีบนางไม่สำเร็จจนป่านนี้ไหม?!”
เสิ่นจืออินวิ่งไปพลางหัวเราะไปพลาง “ฮ่า ๆ ๆ … นั่นท่านจีบไม่ถูกวิธีต่างหาก ใครเขาจีบผู้หญิงด้วยการไปฝึกกระบี่หน้าถ้ำสวรรค์กันล่ะ ขนาดคนอื่นไม่ไล่ตะเพิดก็ดีเท่าไหร่แล้ว นี่ท่านไปยั่วอีกฝ่ายชัด ๆ ไหมล่ะ? แล้วข้าก็บอกให้ท่านส่งดอกไม้ ส่งดอกไม้สวย ๆ นะ ไม่ใช่ส่งดอกสมุนไพรไปให้ ใครเห็นก็นึกว่าท่านจะให้ช่วยหลอมโอสถ”
หนานซู: “แกหุบปากไปเลย!”
คราวนี้คอนเฟิร์มแล้ว นั่นศิษย์ตัวดีของเขาจริง ๆ!
หนานซูภายนอกดูโมโห แต่ภายในใจทั้งดีใจทั้งตื่นเต้น
เขารู้อยู่แล้วว่าตัวซวยนั่นไม่ตายง่าย ๆ หรอก!
ข่าวการกลับมาของเสิ่นจืออินสร้างความตกตะลึงแก่คนมากมาย รวมถึงเจ้าสำนักและผู้อาวุโสทุกหนทุกแห่ง
พวกเขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ตามหามานานขนาดนี้ไม่พบแม้แต่วิญญาณติดค้างเลยสักนิด แต่ผลสุดท้ายนางกลับมาอย่างปลอดภัยดี
จากนั้นทั้งสำนักเวินเจี้ยนก็ครึกโครม เจ้าสำนักและผู้อาวุโสต่างบินมุ่งไปยังยอดเขาของหนานซู