ตาของเธอหาแผ่นไม้มาหลายแผ่น ประกอบเป็นกล่อง แล้ววางแม่ลงไป ก่อนจะช่วยกันหามไปยังเนินเขาด้านหลังกับน้าชาย
เธอตามไปด้วย มองดูแม่ถูกวางลงในหลุมแล้วฝังกลบ
ในหมู่บ้านตระกูลจาง แม่เป็นผู้หญิงสำส่อน เป็นหญิงแพศยา ใคร ๆ ที่เห็นสองแม่ลูกก็พากันด่าทอเช่นนี้
เด็ก ๆ ในหมู่บ้านแทบไม่มีใครเล่นกับเธอ แม้แต่ลูกพี่ลูกน้องที่บ้านก็ไม่สนใจเธอ พากันด่าว่าเธอเป็นเด็กไม่มีพ่อ เป็นลูกนอกคอก
เธอทะเลาะกับพวกเขาหลายครั้ง แต่ก็แพ้ทุกครั้ง
แม่กอดเธอร้องไห้ ห้ามไม่ให้เธอทะเลาะกับคนอื่น บอกว่าเธอยังเด็กเกินไป
ฮึ! รอให้เธอหาพ่อเจอ รอให้เธอโตขึ้นก่อน เธอจะกลับมาซัดทุกคนที่เคยด่าเธอกับแม่ให้น่วม
เธอสาบานไว้แล้ว
แม้แต่ยายกับหม่าโหยวโยวคนนี้ก็ไม่เว้น
เธอหลับสนิทมาก พอตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงในห้องมืดสลัวแห่งหนึ่ง
บนเตียงไม่มีเสื่อปูให้ ทั้งยังไม่มีผ้าห่มให้เธอด้วย แม้แต่หมอนก็กลายเป็นเศษกระเบื้องหลายชิ้น
เสื้อผ้าบนตัวถูกเปลี่ยนไปแล้ว เป็นสีแดงสดมงคล ข้างกายมีพี่ชายตัวน้อยนอนหลับตาแน่นอยู่คนหนึ่ง
พี่ชายตัวน้อยอ้วนจ้ำม่ำ แต่ใบหน้าซีดไร้สีเลือด
เขาก็สวมเสื้อผ้าสีมงคลเช่นกัน ดูคล้ายกับชุดที่เธอใส่
ข้างเตียงมีของไหว้วางอยู่ ทั้งแอปเปิล ลูกแพร์ กล้วย และข้าวสวยหนึ่งชาม
ยังมีปลา เนื้อหมูหนึ่งชิ้น และไก่อีกหนึ่งตัว
ล้วนเป็นของดิบทั้งนั้น
หรือว่านี่คือการแต่งงานผี?
หยวนหยวนตื่นเพราะหิว พอเห็นแอปเปิลกับลูกแพร์ก็อยากกินขึ้นมา
เธอค่อย ๆ ลุกขึ้น คลานข้ามตัวพี่ชายตัวน้อย แล้วยื่นมือเล็ก ๆ ไปหยิบแอปเปิลลูกหนึ่งอย่างรวดเร็ว ก่อนยัดเข้าปากแล้วกัดทันที
ด้านนอกมีนักพรตกำลังทำพิธี สวดถ้อยคำที่ฟังยากและไม่มีใครเข้าใจ
เธอกินแอปเปิลหมดลูกแล้วก็กินลูกแพร์อีกลูก ไม่ได้กินอะไรมานานจนหิวแทบแย่
พอกินเสร็จ ความแสบร้อนในท้องที่ร้องโครกครากก็สงบลง รู้สึกสบายขึ้นมาก
เธอตบเบา ๆ
พึมพำกับตัวเองเบา ๆ
「ยังไม่อิ่มใช่ไหม? มีข้าวอยู่ เดี๋ยวกินอีก」
เธอยกชามข้าวเย็นชืดขึ้นมา นั่งอยู่ตรงมุมห้องแล้วกินคำโต ๆ
ไก่ ปลา เนื้อที่วางอยู่ล้วนเป็นของดิบ ถ้าสุกแล้วก็คงดี
เธอกินข้าวไปสองในสามของชาม แล้วหันด้านที่ยังไม่ได้กินออกไปทางที่เห็นเด่นชัด
พอลูบคอก็พบว่าสร้อยกระสุนหายไป หยวนหยวนตกใจหน้าถอดสี
ต้องหาให้เจอ นั่นเป็นหลักฐานที่เธอใช้ตามหาพ่อ
เสื้อผ้าบนตัวไม่ใช่ของเธอ ตอนเปลี่ยนเสื้อผ้าคงถอดสร้อยออกไปด้วยแน่ ๆ
หยวนหยวนกวาดตามองไปรอบห้อง ไม่เห็นเสื้อผ้าชุดเก่าของตัวเอง บังเอิญเหลือบไปเห็นเชือกสร้อยกระสุนโผล่ออกมาจากคอเสื้อของพี่ชายตัวน้อยบนเตียง
เธอรีบถลาเข้าไป แหวกเสื้อของพี่ชายตัวน้อยออก แล้วเห็นสร้อยกระสุนห้อยอยู่ที่คอเขาจริง ๆ
หยวนหยวนเอื้อมมือไปปลดสร้อยออก หลายครั้งที่นิ้วสัมผัสผิวของพี่ชายตัวน้อย เย็นเฉียบจนสะท้าน
เธอรู้ว่าพี่ชายตัวน้อยตายแล้ว เหมือนแม่ ต้องนอนอยู่ในกล่องสี่เหลี่ยม ก่อนจะถูกฝังลงดิน
เพิ่งผูกสร้อยกลับเข้าที่คอ เสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยก็ดังมาจากด้านนอก
「ได้เวลาแล้ว เตรียมบรรจุศพ」
「โลงศพนอนสองคนได้หรือเปล่า? ดูเหมือนจะเล็กไปหน่อย」
「ไม่เล็กหรอก ถ้านอนเรียงข้างกันไม่ได้ก็นอนหันหน้าเข้าหากัน」
「ได้ ตามที่คุณว่าเลย」
ชายหญิงคู่หนึ่งเดินเข้ามา พอเห็นเด็กหญิงที่ควรจะนอนอยู่บนเตียงกลับลุกขึ้นมา แถมยังมีเม็ดข้าวติดมุมปาก ทั้งคู่ก็ทำหน้าเหมือนเห็นผี
ผู้ชายอายุสามสิบกว่า ใบหน้าเต็มไปด้วยไขมัน รูปร่างเตี้ยอ้วน เขาถลึงตาแล้วตะโกนออกไปด้านนอก
「หม่าโหยวโยว! เธอทำงานยังไงกัน? ไม่ใช่บอกว่ายาของเธอได้ผลแน่นอนหรอกหรือ ทำไมเด็กถึงลุกขึ้นมาได้?」
หม่าโหยวโยวที่เดินเข้ามาจากด้านนอกทำหน้าเก้อเขิน ยิ้มแห้ง ๆ
「โธ่เถ้าแก่กัว เรื่องแค่นี้เอง ก็แค่เด็กผู้หญิงห้าขวบคนเดียว คุณจับไว้ก็จบแล้ว ถ้าไม่ไหวก็ใช้ไม้ตีให้สลบ ยังไงอีกเดี๋ยวก็ต้องเอาศพลงโลงอยู่แล้ว」
พอได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าเล็ก ๆ ของหยวนหยวนก็ซีดเผือด ความโกรธในใจทำให้ทั้งตัวสั่น ขณะเดียวกันสมองก็จับคู่เส้นทางหนีที่ดีที่สุดขึ้นมาโดยอัตโนมัติ
เธอจะถูกตีจนสลบไม่ได้
จะตายอยู่ที่นี่ไม่ได้
จะถูกจับไปแต่งงานผีไม่ได้
เธอต้องไปนครหลวงเพื่อหาพ่อ
แม่ตายแล้ว ญาติคนเดียวที่เหลืออยู่บนโลกนี้ก็คือพ่อ
กัวต้าฟู่ถลึงตาใส่หม่าโหยวโยว ก่อนตะคอกอย่างไม่พอใจ
「พูดง่ายนี่ เธอก็ไปจับเองสิ」
ผู้หญิงข้างกายเขามองเด็กชายตัวน้อยบนเตียง เช็ดน้ำตาไม่หยุด พลางเรียกหาไม่หยุด
「จินเป่า! จินเป่าของแม่! ทำไมถึงจากไปเสียแล้ว ทิ้งแม่ไว้คนเดียวแล้วแม่จะอยู่ยังไง? แม่กลัวลูกเหงา เลยตั้งใจหาคู่มาให้ ต่อไปให้เธอคอยปรนนิบัติลูกนะ」
ขอบตาของกัวต้าฟู่ก็แดงก่ำ เขามองลูกชายบนเตียง ก่อนค่อย ๆ อุ้มเด็กขึ้นมา
「จินเป่า! พ่อเผาบ้าน รถ เงินทอง สาวใช้ แล้วก็คนรับใช้ผู้ชายให้ลูกแล้ว ต่อไปอยู่ข้างล่าง ลูกจะได้ไม่เหงา」
แม่ของจินเป่าเดินตามหลังกัวต้าฟู่ ร้องไห้พลางยกเท้าลูกชายขึ้น
「เดี๋ยวเมียของลูกก็มาถึงแล้ว เราไปกันก่อน」
หม่าโหยวโยวกวักมือเรียกหยวนหยวน ล้วงลูกอมออกมาจากกระเป๋าหลายเม็ด
ไม่ใช่ลูกอมนมกระต่ายขาวใหญ่ มีแค่ลูกอมผลไม้ไม่กี่เม็ด
สีดำคล้ำ แบบที่หนึ่งเฟินซื้อได้สี่เม็ด
「ตัวถ่วง! มานี่สิ ฉันให้ลูกอม」
แววตาของหยวนหยวนหม่นลง เธอรีบเดินเข้าไปหยิบลูกอมจากมืออีกฝ่าย แล้วเตะข้อพับเข่าขวาของหม่าโหยวโยวทันที ก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้ตั้งตัว เธอก็เตะข้อพับเข่าซ้ายอีกข้างหนึ่งตามไป
ความเร็วนั้น...
ไม่เหมือนเด็กผู้หญิงอายุห้าขวบเลยสักนิด
เหมือนนักฆ่าชั้นยอดที่ผ่านศึกมานับไม่ถ้วน
โชคดีที่เธอยังเด็ก แรงไม่มาก
ไม่อย่างนั้น...
คงได้ยินเสียงกระดูกหักดังกร๊อบสองครั้งแน่
เธอเตะได้ตรงจุดมาก ถึงแรงจะน้อย หม่าโหยวโยวก็ยังรู้สึกเจ็บแปลบอย่างรุนแรงที่ขาทั้งสองข้าง
「ตุบ」 เธอคุกเข่าลงกับพื้น
หยวนหยวนรีบยื่นมือไปตบแรง ๆ ตรงจุดชีพจรแห่งหนึ่งกลางหลังของหม่าโหยวโยว
「อึก!」
เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น
หม่าโหยวโยวน้ำลายฟูมปาก
「ปัง!」
เธอล้มลงกับพื้น
หยวนหยวนไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงต้องทำแบบนี้ ในหัวมีแต่ภาพว่าเธอควรทำเช่นนั้น
เธอไม่ลังเล ทำตามคำสั่งในหัว ไม่มีทางผิดแน่
พออีกฝ่ายล้มลง เธอก็ฉวยโอกาสลอบออกทางประตู โดยไม่แม้แต่จะเหลียวมองหม่าโหยวโยว
กัวต้าฟู่กับภรรยากำลังบรรจุศพลูกชาย พอได้ยินเสียงดังในห้องก็รีบพุ่งเข้ามา
เมื่อเห็นหม่าโหยวโยวนอนอยู่บนพื้น ทั้งคู่ก็ถามด้วยความตกใจ
「เกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงมานอนอยู่บนพื้น? เด็กผู้หญิงล่ะ?」
ด้านนอกห้อง
แม่ของจินเป่าตะโกนเสียงดัง
「อยู่นี่! รีบมา จับเธอไว้!」
กัวต้าฟู่วิ่งออกจากห้อง เห็นเด็กหญิงวิ่งสอดไปมาท่ามกลางนักพรตที่กำลังทำพิธี ราวกับกำลังหาทางหนี
เขารีบตะโกนบอกภรรยา
「รีบปิดประตู อย่าให้เธอหนีไปได้」
แต่เดิม...
การจัดงานแต่งงานผีให้ลูกชายเป็นเรื่องที่ไม่กล้าทำอย่างเปิดเผย อย่างไรเสียก็เป็นชีวิตคนเป็น ๆ
นักพรตที่มาทำพิธีคืนนี้ล้วนถูกซื้อตัวปิดปากแล้ว ไม่มีใครเอาเรื่องของบ้านเขาไปพูดข้างนอก
ถ้าเด็กผู้หญิงคนนี้ถูกปิดผนึกไว้ในโลงตอนหลับ แล้วหามไปฝังที่สุสาน เรื่องนี้ก็จะเสร็จสมบูรณ์ด้วยดี
ใครจะไปรู้ว่าเด็กผู้หญิงจะตื่นขึ้นมากลางคัน แถมยังกระโดดโลดเต้นพยายามหนี ทำเอาเรื่องยุ่งยากขึ้นมา
แต่ต่อให้ยุ่งยากแค่ไหน ก็เป็นแค่เด็กผู้หญิงห้าขวบคนหนึ่ง
เขาเป็นผู้ใหญ่ทั้งคน จะจับเธอไม่ได้เชียวหรือ?