เจี่ยนไห่เลี่ยงซึ่งบุกตะลุยอยู่แนวหน้าสุดพลันฮึกเหิมขึ้นมา ทั้งร่างเปื้อนเลือด ใบหน้าก็ถูกเลือดชโลมจนมองไม่เห็นสีหน้า
“พี่น้องทั้งหลาย ใกล้จะฝ่าวงล้อมออกไปได้แล้ว ออกแรงอีกหน่อย ฆ่าพวกมันให้หมด...”
เจี่ยนไห่เลี่ยงตะเบ็งเสียงคำราม ม้าศึกวนเวียนอยู่ในพื้นที่จำกัด เสาะหาทหารซีเซี่ยที่ยังคงต่อต้านอย่างดื้อรั้น
เสียงตะโกนของเขาดังก้องไปไกล ทำให้ทหารม้าศึกกองทัพเจิ้นซีทั้งหลายฮึกเหิมขึ้นในชั่วพริบตา พลันระเบิดพลังออกมา
แนวป้องกันชั้นสุดท้ายของกองทัพซีเซี่ยถูกตีฝ่าในเวลาเพียงชั่วครู่ ทุ่งกว้างเบื้องหน้าทอดยาวสุดสายตา ชวนให้หายใจโล่งขึ้น
“ฝ่าออกมาได้แล้ว...”
ทหารกองทัพเจิ้นซีโห่ร้องยินดี เสียงดังทะลุผ่านฝูงชนหนาแน่น แผ่ไปทั่วทั้งสนามรบในพริบตา
ฉินฟางได้ยินเสียงโห่ร้องของเหล่าทหารตนเองเช่นกัน จึงชูดาบเหล็กในมือขึ้นทันที
“ฆ่าฝ่าออกไปให้ข้า ฆ่าเจ้าพวกสุนัขบ้านนอกให้หมด!”
“ฆ่าเจ้าพวกสุนัขบ้านนอกให้หมด...”
“ฆ่าเจ้าพวกสุนัขบ้านนอกให้หมด...”
ทหารม้าศึกกองทัพเจิ้นซีคำรามกึกก้องเป็นระลอก พลังใจนั้นแข็งแกร่งยิ่งนัก ภายใต้แรงฮึกเหิมมหาศาลนี้ ทหารซีเซี่ยต่างลนลานถอยร่น ถูกกองทัพเจิ้นซีบุกกระหน่ำจนแตกกระเจิงหนีไปคนละทิศละทาง
ช่องที่ตีฝ่าออกมากว้างขึ้นเรื่อย ๆ ทหารม้าศึกกองทัพเจิ้นซีราวกับกระแสน้ำหลากที่พังทลายเขื่อน พุ่งทะลักผ่านรอยแยกสู่ทุ่งกว้างอย่างบ้าคลั่ง
ทหารซีเซี่ยที่อยู่เบื้องหลังได้แต่มองเหล่าทหารม้าที่บ้าคลั่งกลุ่มนี้อย่างตะลึงงัน ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ว่าควรทำเช่นไร
ฉินฟางเองก็ไม่รู้ว่าบัดนี้เหลือทหารม้าศึกอยู่เท่าใด ทำได้เพียงเร่งเร้ากองทัพให้มุ่งหน้าไปยังทุ่งกว้างไม่หยุด