หลี่หู่กำลังจะกล่าวต่อ จ้าวเทียนอวี๋ก้าวเข้ามาอีกก้าว ขยับเข้าใกล้หลี่หู่
“ใต้เท้าหลี่ ท่านดำรงตำแหน่งหัวหน้าซิงปู้ หรือไม่ปรารถนาจะได้รับการแต่งตั้งเป็นขุนนางอย่างเป็นทางการหรือ?”
หลี่หู่มาจากพลทหารชั้นล่างของกองทัพเจิ้นซี มีพื้นเพเป็นชาวนา หลังเข้าประจำการในกองทัพเจิ้นซี ด้วยฝีมือโดดเด่นจึงได้รับเลือกให้เป็นองครักษ์ใกล้ชิดของหลินเฟิง และติดตามหลินเฟิงออกรบไปทั่วทิศมาโดยตลอด
ในใจเขาย่อมปรารถนาจะมีตำแหน่งขุนนางอย่างเป็นทางการ ได้รับราชโองการจากฝ่าบาท สวมชุดขุนนาง กลับบ้านเกิดอย่างสมเกียรติ และนำความภาคภูมิใจมาสู่วงศ์ตระกูล
นี่คือเป้าหมายอันสูงส่งที่ทุกคนต่างดิ้นรนไขว่คว้า
ทว่าหลี่หู่กลับรู้สึกไม่สบายใจอยู่ราง ๆ เพราะเกียรติยศทั้งมวลนี้ ล้วนเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์หลินเฟิง ผู้ที่เขาเคารพเทิดทูนที่สุดมอบให้ เขาจึงควรเชื่อฟังคำของหลินเฟิง เรื่องใดที่ขัดต่อผลประโยชน์ของหลินเฟิงก็ห้ามทำทั้งสิ้น
เมื่อก่อนหลี่หู่เป็นทหารออกรบ ความสามารถลงมือทำเหนือกว่าการใช้ความคิดอยู่มาก ทั้งยังพูดจาไม่เก่ง แม้จะรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล แต่ก็อธิบายไม่ได้ว่าปัญหาอยู่ตรงไหน
สิ่งแรกที่เขานึกออกคือควรปกป้องผลประโยชน์ของหลินเฟิง
แต่ข้อเสนอของคนเหล่านี้ก็ไม่ได้ทำให้ผลประโยชน์ของท่านอ๋องเสียหาย เขาเองก็คิดไม่ออกว่าจะโต้แย้งอย่างไร
“คุณชายจ้าว ข้าอยากได้ตำแหน่งขุนนางอย่างเป็นทางการก็จริง แต่เรื่องนั้นควรเป็นไปอย่างถูกต้องเปิดเผย เรื่องที่ท่านอ๋องไม่เห็นชอบ ข้าก็ทำไม่ได้”
จ้าวเทียนอวี๋โน้มใบหน้างามเข้าใกล้หลี่หู่อีกเล็กน้อย
“ใต้เท้าหลี่ ข้าบอกแล้วว่านี่เป็นผลประโยชน์ของทุกคน ทั้งยังสอดคล้องกับผลประโยชน์ของท่านอ๋อง พวกท่านล้วนติดตามท่านอ๋องฝ่าฟันสนามรบ สร้างความชอบด้วยชีวิตและเลือดเนื้อ การได้เลื่อนยศบรรดาศักดิ์ มิใช่สิ่งที่ท่านอ๋องปรารถนาจะเห็นหรอกหรือ?”