จ้าวเทียนอวี๋ยิ้มบางอย่างสงบนิ่ง ก่อนกล่าวต่ออย่างคล่องแคล่ว
“ดี ในเมื่อท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ทรงเห็นชอบแล้ว สิ่งที่ขาดไปก็มีเพียงหนังสือแต่งตั้งอย่างเป็นทางการของใต้เท้าทุกท่าน เรื่องนี้จัดการได้ง่ายดายนัก เพียงรวบรวมรายชื่อและตำแหน่งของใต้เท้าทุกท่านเป็นบัญชี ส่งให้คุณชายผู้นี้นำกลับไป ไม่ถึงสิบวัน ราชโองการแต่งตั้งตำแหน่งของทุกท่านอย่างเป็นทางการจากราชวงศ์ต้าจงก็จะส่งถึงจวนอัครมหาเสนาบดี”
ทุกคนในโถงเงียบงันไปชั่วขณะ
คำพูดนี้มีเหตุผลอยู่ไม่น้อย ฮ่องเต้แห่งราชวงศ์ต้าจงยังมิได้ถูกหลินเฟิงปลดจากบัลลังก์ ฮ่องเต้จ้าวฉุนยังคงประทับอยู่ ราชโองการย่อมต้องให้พระองค์เป็นผู้เขียน จึงจะทำให้ตำแหน่งของขุนนางทุกคนมีที่มาอันชอบธรรม
จ้าวเทียนอวี๋มองเหล่าขุนนางด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ
“ใต้เท้าทุกท่าน ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์คงไม่ทรงตำหนิทุกท่าน เพียงเพราะฝ่าบาทมีราชโองการแต่งตั้งพวกท่านให้เป็นขุนนางแห่งราชสำนักต้าจงหรอกกระมัง?”
ในยามนั้น จูเจี๋ยเคาะโต๊ะน้ำชาเบา ๆ ดึงสายตาของทุกคนให้หันมามอง
“ใต้เท้าทุกท่าน ท่านอ๋องเรียกพวกเราเข้ามาในนครหลวง เพื่อให้เป็นหัวหน้าของแต่ละกรม ดูแลกิจการของราชวงศ์ต้าจงก็จริง ทว่ามิได้ทรงระบุชัดเจนว่าหัวหน้ากรมแต่ละคนจะเข้ารับตำแหน่งเสนาบดี”
เหวินเฉิงพยักหน้า “คำกล่าวของใต้เท้าจูมีเหตุผล เรื่องนี้ยังดำเนินการมิได้ในเวลานี้”
จ้าวเทียนอวี๋ขมวดคิ้ว “แต่ตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีของท่าน ผ่านการแต่งตั้งจากท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์หรือไม่?”
“เอ่อ...ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ทรงระบุหน้าที่ของข้าไว้อย่างชัดเจนจริง”
จ้าวเทียนอวี๋หันไปมองกู่หวยเซิง
“ท่านนี้คือใต้เท้ากู่หวยเซิง ผู้ตรวจการแห่งราชวงศ์ต้าจงใช่หรือไม่?”
“เป็นข้าเอง”
กู่หวยเซิงเชิดหน้าขึ้น สีหน้าเคร่งขรึม
“ดี เช่นนั้นท่านนี้คือใต้เท้าเผิงปิน จิงจ้าวอิ่นใช่หรือไม่?”