บากุริว ชิโรกับยอดฝีมืออีกคนหนึ่งนามว่าบากุริว โบโซไล่ตามหลินเฟิงทั้งสองคนมาติด ๆ เมื่ออยู่ห่างกันเพียงสามถึงห้าลี้ ก็ไม่อาจสลัดให้หลุดได้อีก
หลินเฟิงตัดสินใจว่าจะรอจนฟ้าสางไม่ได้ หากเป็นเช่นนั้นย่อมเสียเปรียบตน
สมควรกำจัดโจรสลัดที่ติดตามมาทั้งหมดก่อนรุ่งสาง
เขาเลือกพื้นที่ลุ่มต่ำซึ่งมีวัชพืชขึ้นหนาทึบแห่งหนึ่ง แล้วแยกซ่อนตัวจากเจ้าหน้าตาย ทั้งสองอยู่ห่างกันสามสิบกว่าก้าว ตรงกลางเว้นพื้นที่ราบโล่งไว้ผืนหนึ่ง
ระยะห่างและพื้นที่ว่างเช่นนี้ทำให้หลินเฟิงใช้ได้ทั้งธนูและก้อนหิน ตรงกลางไร้สิ่งกีดขวาง จึงลงมือได้อย่างเต็มที่
ในดงวัชพืชและพุ่มไม้มีเศษหินกระจัดกระจายอยู่ทั่ว ก้อนหินเล็ก ๆ หาเติมได้ทุกเมื่อ ไม่ต้องกังวลว่าจะใช้หมด
ทั้งสองซ่อนตัวเรียบร้อย ต่างรออีกฝ่ายเข้ามาอย่างเงียบงัน
ยอดฝีมือก็คือยอดฝีมือ ต่างสัมผัสได้ถึงจิตสังหารของกันและกัน
เมื่อบากุริว ชิโรกับบากุริว โบโซอยู่ห่างจากที่ซ่อนของหลินเฟิงเพียงห้าสิบกว่าก้าว ทั้งคู่ก็ชะลอฝีเท้าลง
ทั้งสองสบตากัน ยืนยันว่าการคาดเดาของตนถูกต้อง
พวกเขาไม่กล้าดูแคลนอีกฝ่ายอีกต่อไป จึงชักดาบตรงออกมาถือไว้ แล้วค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปข้างหน้า
ระหว่างเดิน บากุริว ชิโรโบกมือ ส่งสัญญาณให้บากุริว โบโซอ้อมไปอีกทาง ทั้งสองจึงแยกกัน
พวกเขาล้วนใช้ดาบเป็นอาวุธโจมตีหลัก ไม่เคยแบ่งสมาธิไปฝึกสิ่งอื่น จึงชำนาญเพียงทางเดียวและมีฝีมือดาบสูงส่ง
น่าเสียดายที่หลินเฟิงไม่ได้คิดจะประมือด้วยวิชาดาบ เขากับเจ้าหน้าตายต่างซ่อนตัวอยู่ในพงหญ้า พลางสัมผัสได้ว่ายอดฝีมือโจรสลัดทั้งสองกำลังใกล้เข้ามา