คนอีกผู้หนึ่งขมวดคิ้วถาม
“พวกเราจะไปสังหารหรือ?”
“เหตุใดพวกเราต้องออกหน้าแทนตระกูลบากุริวด้วย?”
มีคนไม่เห็นด้วย
“นั่นสิ เรื่องของผู้อื่น อย่าชักนำภัยมาถึงตระกูลเราเลย”
มีคนเอ่ยสนับสนุน
“แล้วพวกเราจะไปที่ใด?”
“พักอยู่ที่นี่ก่อน รอให้ตระกูลอื่นลงมือแล้วค่อยว่ากัน”
ทั้งสามพูดคุยถกเถียงกันอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็ได้ข้อสรุป จากนั้นต่างแยกย้ายไปหาที่ซ่อนตัวพักผ่อน
พวกเขาหยุดพักแล้ว ทว่าหลินเฟิงกับเจ้าหน้าตายยังคงออกล่าสังหารหน่วยสอดแนวโจรสลัดตามที่ต่าง ๆ
ฟ้าสว่างเต็มที่แล้ว ทว่าการโจมตีด้วยธนูของหลินเฟิงกับเจ้าหน้าตายยังคงแม่นยำเฉียบคม ทำให้เหล่าโจรสลัดไม่อาจป้องกันได้ทั่วถึง
หน่วยสอดแนวโจรสลัดที่ถูกทิ้งไว้ในบริเวณหญ้ารกนี้มีจำนวนถึงแปดสิบเก้าสิบคนแล้ว อีกไม่นานก็จะทะลุหลักร้อย
หลินเฟิงเห็นว่าสมควรแก่เวลาแล้ว หากยังวนเวียนอยู่ในพื้นที่นี้ เกรงว่าจะดึงกองทัพจำนวนมากมา เมื่อถึงยามนั้นคิดหนีก็คงไม่ง่าย
หลินเฟิงพาเจ้าหน้าตายมุ่งไปตามทิศทางที่กำหนด อ้อมเป็นวงมุ่งหน้าไปยังเมืองฝูหนิง
แม้ทิศทางโดยรวมจะไม่ผิด แต่การอ้อมเป็นวงทำให้ระยะทางไกลขึ้นไม่น้อย
พวกเขาเดินทางมาครึ่งวันแล้ว แต่ยังอยู่ในขอบเขตที่หน่วยสอดแนวโจรสลัดค้นหาได้เป็นระยะ หน่วยสอดแนวปรากฏตัวขึ้น ทว่าก็ถูกเจ้าหน้าตายยิงตกจากหลังม้าด้วยธนู
หน่วยสอดแนวโจรสลัดเหล่านี้ตายอย่างน่าเวทนา ภารกิจของพวกเขาคือออกสืบข่าวตามที่ต่าง ๆ ส่วนใหญ่จึงขี่ม้าไปตามลำพังในที่โล่ง
วิธีการเช่นนี้กลับเปิดโอกาสให้หลินเฟิงกับเจ้าหน้าตายลงมือได้สะดวก ทั้งสองสังหารหน่วยสอดแนวไปนับไม่ถ้วน