น่าเริ่นพุ่งทะยานออกไปอย่างปราดเปรียว ร่างอยู่กลางอากาศก็หันกลับมามองหลินเฟิง
หลินเฟิงโบกมือส่งสัญญาณให้เขาหลบซ่อน ส่วนตนหันกลับไปมองด้านหลัง ใต้แสงจันทร์มีเงาดำหลายสายกำลังทะยานข้ามมาทางนี้
ข้อมูลจากกระบี่หักส่งตรงเข้าสู่สมองของหลินเฟิงในเวลาเดียวกัน
“สัญญาณที่ข้าส่งออกไป มิใช่มีเพียงเจ้าที่ได้รับ ดูท่าจะทำให้ผู้บำเพ็ญตนไม่น้อยตื่นตระหนก พวกเขาตามรอยมาถึงที่นี่ วันสงบสุขของเจ้าคงเหลือไม่มากแล้ว”
หลินเฟิงกล่าวอย่างไม่แสดงสีหน้า “ตายไปตั้งมากมาย พวกเขายังไม่รู้จักพออีกหรือ?”
“ผู้บำเพ็ญตนมากมายฝึกฝนบำเพ็ญเพียรมาหลายปี ครั้นเห็นว่าไร้หวังจะก้าวหน้า ก่อนสิ้นลมจึงได้แต่เสี่ยงเดิมพันสักครา”
“กล้ามาหาข้า ก็มีแต่จะตายเร็วขึ้น”
หลินเฟิงกล่าวเสียงเย็นชา
“หลินเฟิง ระวังสตรีชุดขาวผู้นั้นไว้ นางคงยังไม่เลิกล้มการเฝ้าสังเกตเจ้าและข้า”
หลินเฟิงสูดลมหายใจเย็นเยียบเข้าไปทันที
สตรีชุดขาวผู้นั้นเป็นศัตรูตัวฉกาจ เพียงขยับมือก็เอาชีวิตเขาได้ หากเขายังคิดใช้กระบี่หัก ย่อมถูกนางมองออกว่ามีพิรุธ แล้วนางจะไม่ปล่อยเขาไปอีก
“บัดซบ เจ้าไม่ต้องขยับ ข้าจะใช้เพียงหมัดเท้าเอาชนะผู้คนเอง”
กระบี่หักส่งถ้อยคำหนึ่งมาแผ่วเบา “แม้แต่จะขยับก็ยังไม่ได้ เจ้าจงเอาตัวรอดให้ดีเถิด”
ขณะคนกับกระบี่สื่อสารกัน เงาดำจากที่ไกลก็เคลื่อนมาถึงเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว
ชายชราผู้หนึ่งอายุล่วงเข้าวัยแปดสิบกว่า หลังค่อม ราวกับลมหายใจไม่สม่ำเสมอ มือถือไม้เท้าไผ่แท่งหนึ่ง ท่าทางดูเชื่องช้า ทว่ากลับมาถึงดาดฟ้าอย่างรวดเร็ว ระยะห่างจากหลินเฟิงไม่ถึงสามจั้ง ก่อนยืนมั่นคงอยู่บนสันหลังคา
หลินเฟิงไม่ขยับ ยังคงมองชายชราอย่างสงบนิ่ง