หลินเฟิงหมดความอดทนกับเขาแล้ว จึงโบกมือส่งๆ กระบี่หักพลันลอยหลุดจากมือกัวเฟิงจุย แล้วตรงมาหยุดอยู่ในมือหลินเฟิง
“ข้าไม่ได้ต้องการสิ่งใดจากเจ้า ไสหัวไปเสีย”
กัวเฟิงจุยตวาดอย่างดุดันว่า “เจ้าหนุ่ม หากทำลายหนทางบำเพ็ญของข้า อย่าหาว่าข้าลงมือโหดเหี้ยม!”
หลินเฟิงคร้านจะต่อความยาวสาวความยืดกับเขาอีก จึงหันหลังพุ่งลงไปชั้นล่าง
ร่างยังลอยอยู่กลางอากาศ เขาก็รู้สึกได้ถึงลมคมกริบที่พุ่งเข้ามาจากด้านหลัง จึงรู้ว่ากัวเฟิงจุยอดใจไม่ไหว ลงมือแล้ว
หลินเฟิงหมุนตัวกลางอากาศ หลบไม้เท้าไผ่ที่แทงเฉียดผ่านสีข้างไป ก่อนจะสวนหมัดกลับไป
ความเร็วของเขาเหนือกว่ากัวเฟิงจุยมาก ชายชราพุ่งเข้ามาจากกลางอากาศอย่างรวดเร็ว จนไม่ทันหลบ ถูกหลินเฟิงชกเข้าที่อกเต็มแรง
กัวเฟิงจุยครางอู้อี้ ร่างหลังค่อมราวกับถูกกระแทกอย่างหนัก พลิกคว้างกลางอากาศกระเด็นกลับไป
เขาพยายามข่มปราณและโลหิตที่ปั่นป่วน ฝืนหยุดร่างที่ถอยร่นไว้ได้ ก่อนเท้าทั้งสองจะเหยียบลงบนสันหลังคา กระเบื้องแตกไปหลายแผ่น
ทว่าใบหน้ากัวเฟิงจุยแดงก่ำ อดกลั้นอยู่ครู่หนึ่งก็อ้าปากกระอักเลือด ร่างกายพลันอ่อนแรงลง
ร่างที่ทรุดลงบนสันหลังคาของเขาสั่นสะท้าน เลือดทะลักออกจากทวารทั้งเจ็ดของกัวเฟิงจุยของกัวเฟิงจุย ลมหายใจดังประหนึ่งสูบลมที่แตกร้าว ร่างโงนเงนใกล้ล้มเต็มที
กัวเฟิงจุยข่มปราณโลหิตที่แล่นพล่านทั่วกาย ฝืนเงยหน้ามองไปเบื้องหน้า ทว่าเงาร่างของหลินเฟิงหายลับไปแล้ว
ในที่สุดกัวเฟิงจุยก็ทนต่อไปไม่ไหว ร่างเอนหงาย กลิ้งตกลงมาจากหลังคา
เสียงดังปัง ร่างกระแทกพื้นเรือนพัก ลมหายใจรวยริน ริมฝีปากสั่นระริก พ่นออกมาสองคำ