เคอหมิงสับสนจนสมองขาวโพลน ศพทหารนายหนึ่งลอยผ่านข้างกายเขาไปตามกระแสน้ำ มุ่งสู่ที่ไกลออกไป
ภาพนั้นทำให้เขาได้สติขึ้นมาบ้าง จึงชูแขนขึ้นในน้ำแล้วตะโกนสุดเสียง
“ถอย! พวกเจ้าถอยกลับไปให้หมด เร็วเข้า...”
น่าเสียดาย เสียงระเบิดดังกึกก้องกลบเสียงตะโกนของเขาจนมิด ไม่มีผู้ใดได้ยินคำสั่ง ยังคงว่ายมุ่งหน้าไปยังเรือบรรทุกสินค้าอย่างสุดชีวิต
บัดซบ มีหัวหน้าที่ไม่น่าเชื่อถือถึงเพียงนี้ด้วยหรือ?
เคอหมิงหันหลังว่ายกลับไปด้วยตนเอง ทำได้เพียงใช้การกระทำเป็นสัญญาณให้ทหารใต้บังคับบัญชาถอยกลับ
ทหารไม่กี่นายที่ตามติดอยู่ด้านหลัง ต่างมองหัวหน้าของตนหันกลับไปว่ายน้ำด้วยสีหน้ามึนงง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าเรือบรรทุกสินค้าของโจรสลัดอยู่ไม่ไกล เหตุใดจึงถอยเสียแล้ว?
ทหารเหล่านี้คุ้นชินกับการออกรบเป็นปกติ ไม่เคยคิดไตร่ตรองด้วยตนเอง เอาแต่ติดตามหัวหน้าบุกไปทางใด หัวหน้ามุ่งหน้าไปทางไหน พวกเขาก็มุ่งไปทางนั้น
ดังนั้นแม้จะงุนงง พวกเขาก็ยังหันกลับแล้วว่ายตามเคอหมิงไป
ลูกธนูพุ่งปักลงในน้ำข้างกาย ทิ้งฟองสีขาวเป็นทาง ไม่มีผู้ใดสนใจความเป็นความตาย ต่างก้มหน้าว่ายสุดกำลัง
ทหารโจรสลัดบนเรือบรรทุกสินค้าง้างคันธนูยิงลงไปในน้ำ เมื่อเห็นทหารต้าเจิ้งถูกยิงทีละคน พวกเขาก็แสยะยิ้ม
พวกเขาไม่รู้สึกกังวลเลยสักนิด เพราะใช้ชีวิตอยู่บนผืนน้ำมานาน ใคร ๆ ก็รู้ว่าเรือสูงเช่นนี้ หากไม่มีเครื่องมือหรือคนบนเรือช่วยเหลือ ก็อย่าได้คิดปีนขึ้นมา
คนพวกนี้ราวกับขาดสติ ไม่สนใจความเป็นความตาย ว่ายเข้าไปใต้ท้องเรือเช่นนี้ต่างอะไรกับส่งตัวไปตาย?