ท่ามกลางความลังเลสับสน คุโรดะ ชิจึงกลับเข้าไปในเมืองลั่วซี
จากนั้นเขาก็มุ่งหน้าไปยังเรือนหลังใหญ่ของโรงแลกเงินตระกูลต้วน
ยามนี้ตระกูลต้วนเพิ่งสงบลง บรรดาคนในตระกูลและยามเฝ้าจวนต่างกลับไปยังที่พักของตน ระเบียบในวันวานจึงกลับคืนมา
คุโรดะ ชิไม่ได้ไปที่อื่น หากมุ่งมายังห้องทำงานของต้วนจิ่งชิว เขายืนอยู่ใต้หน้าต่างด้านหลังห้อง คอยเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวภายใน
ต้วนจิ่งชิวยังคงนั่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือ ทว่าหมดใจจะอ่านสมุดบัญชีบนโต๊ะแล้ว นางเพียงนั่งเหม่อลอยอยู่ตรงนั้น
เมื่อมู่ชวนจากไป นางก็รู้สึกว่างเปล่าราวไร้ที่พึ่ง
แต่ก่อน นางยังปรึกษาเรื่องการค้ากับพ่อบ้านชราได้ ส่วนต้วนหลงกับต้วนหู่ก็คอยคุ้มครองความปลอดภัยให้นาง
บัดนี้นางคิดพึ่งพาท่านหมอมู่ชวน แต่กลับไม่รู้ว่าเขาไปแห่งใด
หัวหน้าหน่วยองครักษ์มาแจ้งผลการสอบสวนแล้ว
ชายวัยกลางคนที่ถูกมู่ชวนทุบจนกระดูกหักไปหลายท่อน แม้กระดูกทั่วร่างจะแตกหักไม่น้อย แต่กลับยังแข็งแกร่ง ทนรับการทรมานด้วยเครื่องมือสารพัดได้ ทว่าไม่ยอมปริปากสักคำ
แม้แต่ยามเฝ้าจวนที่ลงมือทรมานยังอ่อนแรงไปตาม ๆ กัน
นี่มันไม่ใช่มนุษย์แล้ว พวกเขาไม่เคยพบสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งอดทนถึงเพียงนี้มาก่อน
เมื่อหมดหนทาง จึงได้แต่ใช้โซ่เหล็กล่ามเขาไว้ชั่วคราว แล้วขังไว้ในห้องมืดเล็ก ๆ
คุโรดะ ชิยืนอยู่ด้านหลังเรือน ได้ยินเพียงเสียงหายใจของต้วนจิ่งชิวในห้อง บางครั้งมีเสียงถอนใจดังขึ้นหนึ่งหรือสองครา แต่ก็ไม่ได้ความอันใดอีก
เมื่อทำอะไรไม่ได้ เขาจึงทะยานขึ้นหลังคาแล้ววนรอบเรือนใหญ่ของโรงแลกเงินตระกูลต้วน