เขาสูดลมหายใจเข้าลึก
“ท่านแม่ทัพ มิสู้แบ่งเสบียงให้ข้าส่วนหนึ่ง ข้าจะนำคนอ้อมฝูฉางโจวไปยังจี๋รุ่ยโจว แล้วลอบโจมตีเมืองเหยียนซิ่น บางทีอาจเปิดเส้นทางรอดสายใหม่ได้”
โฮโจ โนบุนาริได้ยินดังนั้นก็ลุกขึ้นไปดูแผนที่
เมืองเหยียนซิ่นตั้งอยู่ทางเหนือของลั่วเฉิง ห่างจากลั่วเฉิงราวเจ็ดถึงแปดร้อยลี้ เป็นดินแดนของต้าเจิ้ง เนื่องจากอยู่ห่างไกลและทุรกันดาร กองทหารรักษาการณ์จึงมีไม่มาก
แต่เส้นทางนี้ยาวไกลยิ่ง หากไม่มีเส้นทางลำเลียงเสบียงที่เพียงพอ กองกำลังสองหมื่นกว่าคนเกรงว่าจะไปไม่ถึงจุดหมาย
“ต้ากู่ เจ้าคิดว่าจะไปถึงเมืองเหยียนซิ่นหรือไม่”
โอตานิ โยชิมีสีหน้าราวกับมุ่งเสี่ยงตายเพื่อหาทางรอด
“ท่านแม่ทัพ โปรดดู เมืองเหยียนซิ่นมีแนวป้องกันอ่อนแอ หากข้ายึดเมืองได้ ก็จะคุกคามเมืองลั่วซีทางตะวันตกของลั่วเฉิงโดยตรง แม้ไม่แน่ว่าจะยึดเมืองลั่วซีได้ แต่ก็สามารถตัดเส้นทางลำเลียงเสบียงของลั่วเฉิง และชิงเสบียงบนแม่น้ำเหยียนโจวมาได้”
ดวงตาโฮโจ โนบุนาริเป็นประกาย เขาจ้องแผนที่เบื้องหน้าอย่างพินิจ
“อืม มีเหตุผล แม่น้ำลั่วหลิงถูกกองทัพเรือของกองทัพเจิ้นซียึดครองแล้ว เสบียงของต้าเจิ้งจึงต้องลำเลียงผ่านแม่น้ำเหยียนโจวเท่านั้น หากเจ้าสกัดเส้นทางน้ำได้และคุกคามเมืองลั่วซี ถึงตอนนั้นลั่วเฉิงก็จะถูกตัดขาดจากความช่วยเหลือ...”
โอตานิ โยชิชูกำปั้นขึ้นข้างหนึ่ง
“ท่านแม่ทัพ แม้การกระทำนี้จะอันตรายยิ่ง แต่ก็เป็นหนทางพลิกสถานการณ์ที่ต้องเอาชีวิตเข้าแลก”
“ดี เสบียงสิบสองลำเรือ แบ่งให้เจ้าสามลำ หวังว่าต้ากู่จะคว้าชัยตั้งแต่ต้น เมื่อถึงวันที่พลิกสถานการณ์ได้ ข้าจะถวายฎีกาขอความดีความชอบให้เจ้า”
โอตานิ โยชิแสยะยิ้ม “ท่านแม่ทัพ กองกำลังสองหมื่นห้าพันคน ให้เสบียงเพียงสามลำเรือหรือ”