อัตสึมิ มาซาโอะรั้งบังเหียนม้า ยืนนิ่งมองเหล่าทาสต้าจงที่ก้มหน้าคอตก ร่างอ่อนปวกเปียกห้อยอยู่บนเชือก ดูราวกับเหลือเพียงลมหายใจเฮือกสุดท้าย
ทหารหลายคนถือแส้ยืนอยู่ด้านข้าง รอคำสั่งจากหัวหน้า
โจรสลัดคนหนึ่งซึ่งดูท่าทางเป็นหัวหน้ากำลังกระชากทาสต้าจงคนหนึ่งมาซักถาม
“พูดมา ใครเป็นคนยุให้ไปขโมยเกลือ?”
“แค่บอกมา ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า มิฉะนั้นข้าจะถลกหนังเจ้าเสีย!”
“ใครเป็นคนมาเผาเรือ?”
“ใครสั่งให้พวกเจ้าออกจากลานเกลือ?”
แม้หัวหน้าโจรสลัดจะซักถามไม่หยุด ทาสต้าจงผู้นั้นกลับก้มหน้าต่ำ ไม่พูดสักคำ ร่างกายแน่นิ่งไร้ปฏิกิริยา
หัวหน้าผงกศีรษะ ทหารคนหนึ่งจึงก้าวออกมา เงื้อแส้ฟาดลงบนร่างทาสต้าจงอย่างหนักหน่วง
เสียงเพียะ ๆ ดังขึ้นกลางอากาศ เสียงแส้หนังฟาดกระทบร่างคนทำให้ผู้ได้ยินขนลุกชันไปทั้งตัว
แม้ทาสต้าจงจะถูกเฆี่ยนจนแทบสิ้นลมหายใจ เขาก็ยังไม่ยอมพูด ได้แต่ส่งเสียงคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด
มิใช่เพราะเขาทนทานต่อการเฆี่ยนตี หากแต่เขาเองก็ไม่รู้ว่าใครเป็นคนก่อเรื่องนี้ขึ้น
เขาเอาแต่เสียใจ หากช้ากว่านี้อีกนิดเดียว เขาก็คงปีนขึ้นเรือได้ทันและหนีตามไปแล้ว
เป็นเพราะถุงเกลือดิบใบนั้นแท้ ๆ เขาโลภมากเกินไปจนถุงหนักอึ้ง วิ่งช้ากว่าคนอื่นไปหนึ่งก้าว
เหล่าทหารโจรสลัดเห็นอัตสึมิ มาซาโอะขี่ม้ายืนมองอยู่ไม่ไกล จึงยิ่งกวัดแกว่งแส้ในมืออย่างเมามัน
น่าเสียดายที่พวกเขาคงเค้นถามอะไรไม่ได้ แม้คนจะถูกแขวนเรียงกันเป็นแถวยาว แต่ไม่มีใครรู้ว่าทำไมจู่ ๆ ถึงมีคนปรากฏตัวขึ้น ทั้งยังขโมยเกลือและเผาเรือ
อัตสึมิ มาซาโอะมองออกถึงเรื่องนี้เช่นกัน จึงส่ายหน้าแล้วกระตุ้นม้าให้ออกไป