“ได้”
หลินเฟิงคร้านจะพูดให้มากความ ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร ถึงอย่างไรหากอีกประเดี๋ยวไม่ได้สิ่งที่ต้องการ ก็คงลงมือกับเขา
ขอเพียงลงมือ ย่อมมีคนเป็นคนตาย สำหรับคนที่กำลังจะตาย หลินเฟิงคร้านจะเอ่ยอีกสักครึ่งคำ
ชายชราชิงจั๋วค่อย ๆ ย่อตัวลงอย่างระมัดระวัง สีหน้าตื่นเต้นขณะโน้มเข้าไปใกล้กระบี่หัก เขาพินิจมันจากบนลงล่างอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนยื่นมือไปคว้าด้ามกระบี่อย่างช้า ๆ
“ในเขาเสวี่ยอวิ๋น สิ่งนี้ทำให้เทพผีต้องหลีกหนี ยากจะเข้าใกล้ในระยะสิบจั้ง แล้วเหตุใดบัดนี้จึงหยิบจับได้ง่ายดายถึงเพียงนี้...”
ขณะกล่าว เขาก็คว้ากระบี่หักไว้ในมือแล้ว ออกแรงเล็กน้อยดึงมันขึ้นจากพื้น จากนั้นยกขึ้นตรงหน้า พลิกดูไปมาอย่างละเอียด
หลินเฟิงนั่งอยู่ที่เดิม หลับตาเดินลมปราณ ไม่สนใจสิ่งใดรอบกาย
หนึ่งชั่วยามต่อมา ชายชราถอนหายใจ
“เฮ้อ สหายน้อย โปรดอภัยที่ข้าไร้ความสามารถ มิอาจหยั่งรู้เคล็ดลับในนั้นได้ สหายน้อยช่วยชี้แนะสักเล็กน้อยได้หรือไม่ ข้าซาบซึ้งใจยิ่งนัก”
หลินเฟิงไม่ขยับเขยื้อน ราวกับไม่ได้ยินคำพูดของชายชรา
“สหายน้อยไยต้องหวงวิชา ในเมื่อยอมให้ข้าชมและทำความเข้าใจแล้ว เหตุใดไม่ชี้แนะต่ออีกสักก้าวเล่า ข้าย่อมตอบแทนอย่างแน่นอน”
เห็นหลินเฟิงยังคงเงียบ ชายชราจึงก้าวเข้ามาสองก้าว ยื่นมือไปตบบ่าหลินเฟิง
“สหายน้อย ข้าคือ...”
หลินเฟิงไม่สนใจว่าเขาเป็นใคร จึงยกมือขึ้นขัดคำพูดของชายชรา
“หากรับหมัดข้าได้โดยไม่ตาย ข้าจะบอกเจ้าเองว่าความลับของกระบี่หักอยู่ตรงไหน”
ชายชราถอยไปก้าวหนึ่ง ใบหน้าปรากฏรอยยิ้ม