หลินเฟิงออกแบบพิมพ์เขียวขึ้นมา ใช้เวลาไม่ถึงสิบวัน ชิ้นส่วนต่าง ๆ ก็ถูกส่งมาถึงเมืองคุนครบถ้วน
ชิ้นส่วนบางอย่างที่ต้องแก้ไข ใช้เวลาอีกสามวันจึงจัดการเรียบร้อย
ในที่สุด หลินเฟิงก็ประกอบปืนลูกซองรุ่นสมัยใหม่สำเร็จหนึ่งกระบอก
ส่วนปริมาณดินปืนของกระสุน หลินเฟิงต้องคิดค้นขึ้นเอง จำเป็นต้องยิงกระสุนจริงจึงจะปรับตัวเลขให้แม่นยำยิ่งขึ้นได้
งานนี้ค่อนข้างอันตราย แต่ก็ไม่อาจมอบหมายให้ผู้อื่นทำแทนได้
ยามยิงกระสุนจริง หลินเฟิงจำเป็นต้องอาศัยทั้งความรู้สึกและตัวเลขที่ได้จากการยิง เพื่อปรับปริมาณดินปืน อีกทั้งความแม่นยำของปืนที่ออกแบบไว้ก็ต้องอาศัยสัมผัสในการตัดสิน และอื่น ๆ อีกมาก
ไม่มีทางเลือก หลินเฟิงจึงให้คนทำเกราะกำบังจากแผ่นเหล็ก แล้วสวมมันไว้คลุมตัว โดยให้ร่างกายท่อนบนทั้งหมดซ่อนอยู่ภายในเกราะ
เกราะกำบังตรงมือเป็นแบบขยับได้ นิ้วยังเหนี่ยวไกได้
จากนั้นจึงใช้โครงไม้ยึดปืนเอาไว้
ห่างออกไปเบื้องหน้า 35 ก้าว เขาตั้งแผ่นไม้ขึ้นแผ่นหนึ่ง แล้วติดกระดาษขาวไว้บนนั้น ใช้เป็นเป้ายิง
บนกระดาษขาววาดวงกลมซ้อนกันเป็นเป้าหลายชั้น เพื่อบันทึกผลการยิงแต่ละนัดอย่างละเอียด
ที่ปรึกษาทั้งสี่คนของหลินเฟิงกับองครักษ์อีกสิบกว่าคนเฝ้ามองเขาทำงานอยู่ตลอด
ในที่สุด เมื่อเตรียมทุกอย่างพร้อม หลินเฟิงก็เริ่มทดลองอย่างเป็นทางการ
เขาบรรจุกระสุนลงในรังเพลิงอย่างชำนาญ ขึ้นไก แล้วเล็งไปยังเป้าหมายเบื้องหน้า
หลินเฟิงหลบเข้าไปในเกราะกำบัง ใช้นิ้วที่สวมปลอกเหล็กเหนี่ยวไกไว้
หลังส่งสัญญาณให้คนอื่น ๆ หลบไปให้ไกล เขาก็กัดฟันเหนี่ยวไก
เมื่อเข็มแทงชนวนกระทบก้นกระสุนทองเหลือง ควันสีเขียวก็ลอยขึ้นมาก่อน ตามด้วยเสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว
โครงไม้สั่นสะเทือนเล็กน้อย