ชายวัยกลางคนเห็นปฏิกิริยาของหลินเฟิงทั้งสาม ก็รู้ว่าพวกเขามั่นใจในฝีมือ ไม่ยอมอ่อนข้อ จึงไม่พูดมาก เพียงโบกมือครั้งหนึ่ง
“คุณชายสั่งไว้แล้ว ขอเพียงอย่าตีให้ตายก็พอ พวกเจ้าจัดการกันเอง”
ชายฉกรรจ์สิบกว่าคนขานรับกันระงม ชูไม้กระบองสั้นในมือแล้วพุ่งเข้าใส่
ฉู่เลี่ยงดื่มจนเต็มคราบ ก่อนพาพี่น้องหลายคนกลับมายังค่ายทหารในเมืองของกองทัพเจิ้นซี ซึ่งประจำการอยู่ในเมืองติ้งหย่วน
ที่นี่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองติ้งหย่วน มีการแบ่งพื้นที่ผืนหนึ่งไว้โดยเฉพาะเพื่อสร้างค่ายทหาร และยังเป็นที่ตั้งกองบัญชาการของทหารประจำการแปดพันนายด้วย
ฉู่เลี่ยงกับพวกค่อย ๆ ปีนข้ามกำแพงลานค่าย แล้วลอบย่องไปยังที่พักของตน
ในยามนี้ กฎทหารห้ามนายทหารและพลทหารออกจากค่ายตามอำเภอใจ
ฉู่เลี่ยงพานายทหารชั้นผู้น้อยสี่ห้าคนใกล้จะถึงที่พัก จู่ ๆ ก็เห็นเงาคนสี่คนยืนอยู่ในความมืด จ้องพวกเขาอย่างเย็นชา
เมื่อเห็นว่าถูกจับได้ว่าแอบออกไปดื่มสุรา ฉู่เลี่ยงกลับไม่ตื่นตระหนกหรือหวาดกลัว อาศัยฤทธิ์สุราแสยะยิ้มให้คนทั้งสี่
“พี่น้องทั้งหลาย วันนี้ที่บ้านข้ามีธุระ ไม่ทันได้รายงาน ขอพวกท่านช่วยผ่อนปรนสักหน่อย”
เงาคนทั้งสี่มองฉู่เลี่ยงกับนายทหารหลายคนที่ยืนโงนเงนด้วยสายตาเย็นชา เพียงเห็นก็รู้ว่าดื่มไปไม่น้อย
นายทหารที่ยืนอยู่ตรงกลางเอ่ยเสียงเย็นชา
“เซี่ยวเว่ยฉู่ พวกเจ้าฝ่าฝืนกฎออกจากค่ายไปดื่มสุรายามค่ำคืน จงตามข้าไปลงบันทึกที่ห้องวินัย”
“อ้าว ท่านแม่ทัพสวีเองหรือ ลำบากท่านแล้ว พี่น้องที่บ้านข้ามีธุระจริง ๆ ไม่ทันได้รายงาน ขอท่านโปรดอภัยด้วย”