ใบหน้าเล็ก ๆ ของตี้โกวเผยแววซาบซึ้ง
เขาใช้ชีวิตอยู่บนเส้นแบ่งความเป็นความตายมาตั้งแต่เล็ก เห็นเล่ห์เหลี่ยมและการหักหลังกันจนชินตา จะเคยพบเจ้านายเช่นนี้ได้อย่างไร?
“ตี้โกวรู้อยู่แล้วว่าติดตามนายท่านไม่ผิด ท่านวางใจเถิด ข้าน้อยขอสาบานว่าจะติดตามท่านไปจนตาย”
หลินเฟิงโบกมือ “อย่าพูดจาไร้สาระ มาหาข้าด้วยเรื่องใด?”
สถานที่ที่ตี้โกวเลือกนั้นแทบไม่มีผู้คนสัญจรไปมา รอบด้านจึงเงียบสงบยิ่ง
เขากวาดตามองรอบหนึ่ง ก่อนล้วงผืนผ้าออกจากอกเสื้อแล้วยื่นให้หลินเฟิง
“นายท่าน ลองดูเถิด ข้าน้อยเห็นว่าเรื่องนี้เกี่ยวพันกับท่านอย่างยิ่ง จึงเร่งตามมาหาท่าน”
หลินเฟิงคลี่ผืนผ้าออก เห็นว่ามีอักษรเล็ก ๆ เขียนอยู่หลายบรรทัด
“ประกาศแจ้งทั่วทั้งยุทธภพ: หลินโชว ชาวบ้านหมู่บ้านหลิ่งโตวจื่อ ตำบลหูซี เมืองชิงสุ่ย ในเขตจวนตูฮู่เจิ้นซี มีพรสวรรค์เฉียบแหลมและคุณสมบัติพิเศษ บัดนี้ได้รับเข้าเป็นศิษย์สำนักของเรา จึงประกาศให้ทราบโดยทั่วกัน”
ด้านล่างลงนามไว้ว่า สำนักเจี้ยนสิงไท่หาง
หลินเฟิงนิ่งงันไปชั่วขณะ
พวกเขาไม่ใช่สำนักเร้นกายหรือ?
เหตุใดจึงออกประกาศแจ้งทั่วทั้งยุทธภพเช่นนี้?
นี่เป็นการบอกเขาอย่างเปิดเผยว่าพวกเขาลงมือกับคนในครอบครัวของเขาแล้วหรือ?
ความคิดของหลินเฟิงสับสนอยู่บ้าง หากจะกล่าวว่าพวกเขาลงมือกับครอบครัวของเขาก็ไม่ถูกนัก ในประกาศเขียนไว้ชัดเจนว่าเป็นการรับเข้าเป็นศิษย์ มิใช่เรื่องอื่น
ทว่าสำนักเร้นกายกลับออกมาประกาศต่อยุทธภพว่าได้รับน้องสาวของหลินเฟิงเข้าเป็นศิษย์ คนอื่นอาจเพียงรู้สึกแปลกใจ แต่สำหรับหลินเฟิงแล้ว นี่คือสารท้ารบฉบับหนึ่ง
ไม่ก็จงมาที่เขาไท่หางแต่โดยดี ไม่เช่นนั้นน้องสาวของเจ้าจะตกอยู่ในอันตราย