ตามรายงานของเซี่ยนเว่ยจี๋หลิง จึงแบ่งทหารม้าศึกออกไปอีก 500 นาย ไล่ตามเส้นทางที่หลินเฟิงใช้เดินทาง จนมาถึงหมู่บ้านแห่งนี้
ทิ้งทหารม้าไว้ด้านนอกหมู่บ้าน 200 นาย ส่วนอีก 300 นายเข้าไปค้นหาภายใน
ทว่าหลังจากตรวจค้นอย่างละเอียดเกือบครึ่งชั่วยาม กลับไม่พบสิ่งใดเลย
แม่ทัพกองถ่งหลิ่งทหารม้าศึกทั้ง 500 นายกำลังจะออกคำสั่งให้ถอนกำลังจากหมู่บ้าน แล้วตามรอยต่อไป พลันได้ยินทหารนายหนึ่งตะโกนเสียงดังขึ้นมา
“พบแล้ว โจรสลัดอยู่ที่นี่...”
ผู้ที่ได้ยินเสียงตะโกนต่างรีบมุ่งไปรวมตัวตามทิศทางของเสียง คบเพลิงนับไม่ถ้วนส่องสว่างไปทั่วบริเวณ
ภายในวงล้อม ทหารนายหนึ่งลงจากหลังม้าแล้ว กำลังก้มลงตรวจดูศพที่นอนอยู่ท่ามกลางกอหญ้ารกและเศษหิน
หัวหน้าทหารม้าศึกแหวกเหล่าทหารม้าเข้ามาในวงล้อม ครั้นเห็นภาพตรงหน้า เขาก็กระโดดลงจากหลังม้าแล้วก้าวยาว ๆ เข้าไปใกล้ ขมวดคิ้วมองศพที่นอนอยู่บนพื้น
บนร่างสวมเสื้อผ้าของกะลาสีโจรสลัด ดาบตรงเล่มหนึ่งตกอยู่บนพื้น คนผู้นั้นตายแล้วจริง ๆ ทั้งยังถูกโจมตีเข้าที่ใบหน้า เลือดเนื้อเละเทะจนไม่อาจแยกแยะหน้าตาได้
“ผู้ใดสังหารโจรสลัด?”
แม่ทัพกองผู้นั้นหันกลับไปกวาดตามองทหารรอบด้าน
หลังจากเงียบงันไปครู่หนึ่ง ทหารนายหนึ่งซึ่งนั่งยอง ๆ อยู่หน้าศพโจรสลัดก็ลุกขึ้น เอ่ยอย่างลังเลว่า
“แม่ทัพลู่ เป็นข้าเอง”
แม่ทัพลู่ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว จ้องทหารนายนั้นเขม็ง
“จงเล่าให้ข้าฟังโดยละเอียดว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น?”
ทหารนายนั้นขมวดคิ้ว “เมื่อครู่ข้าตรวจตรามาถึงที่นี่ จู่ ๆ ก็มีคนพุ่งออกมาจากเงามืด ข้าไม่มีเวลาคิดมาก จึงลงมือโต้กลับ...”
กล่าวมาถึงตรงนี้ เขาก็หยุดลง