ไป๋จิ้งปลอบว่า “พวกเขาประกาศเช่นนี้ พี่ชายของเจ้าจะต้องได้รับข่าว จงเชื่อในความสามารถของพี่ชาย เขาย่อมจัดการได้เป็นอย่างดี เจ้าดูแลแปดเมืองเจิ้นซีให้ดี นั่นก็คือการรับผิดชอบต่อพี่ชายของเจ้าแล้ว”
หวังเฉียนจนปัญญา ได้แต่อ้าปากค้าง ไม่รู้จะกล่าวสิ่งใด
ไป๋จิ้งกำชับอีกครั้ง “ทำหน้าที่ของตนให้ดีก็คือการช่วยเหลือพี่ชายของเจ้ามากที่สุดแล้ว”
“อืม ข้าฟังคำพี่สะใภ้”
เขาไท่หาง
สำนักเจี้ยนสิงตั้งอยู่บนยอดเขาอิ่นจู้ ท่ามกลางเทือกเขาสลับซับซ้อน
ระหว่างหน้าผาสูงชัน ยอดเขาทั้งลูกถูกเมฆหมอกปกคลุมไปกว่าครึ่ง หนทางบนเขาสูงชันและยากลำบากยิ่ง
หลังหลินโชวถูกพาขึ้นมายังยอดเขา ก็ถูกจัดให้อยู่ในถ้ำแห่งหนึ่ง
อาหารการกินและเครื่องนุ่งห่มที่นี่ล้วนเรียบง่าย แต่ก็ไม่ถึงกับต้องทนหนาวหรือหิวโหย
นางนั่งอยู่บนเตียงหยาบๆ ภายในถ้ำเพียงลำพัง ในใจหวาดหวั่นยิ่งนัก
ตั้งแต่เล็กนางไม่เคยห่างจากบิดา ใครจะรู้ว่าจู่ๆ จะถูกคนหลอกออกจากป้อมหลิ่งโตวจื่อ ทั้งยังเดินทางมาไกลถึงเพียงนี้ ปีนขึ้นมาบนภูเขาสูงลิบ
จากบ้านมาหลายวันแล้ว ไม่รู้ว่าท่านพ่อเป็นอย่างไรบ้าง
เมื่อไม่มีนางอยู่ตรงหน้า ท่านจะกินข้าวไม่ลงหรือไม่
หลินโชวไม่รู้ว่าตนไม่ได้พบหลินเฟิงพี่ชายมานานเพียงใดแล้ว ดังนั้นแม้ถูกหลอกพามาไกลถึงเพียงนี้ ในใจก็ไม่ได้หวังว่าหลินเฟิงจะมาช่วยนาง
ทว่า พี่สาวไป๋จิ้งทำได้ทุกอย่าง เมื่อรู้ว่านางถูกคนหลอกพาตัวไปแล้ว จะพาคนมาช่วยนางหรือไม่
นางไร้เดียงสา เคยสาบานไว้ว่าชาตินี้จะอยู่ดูแลบิดาผู้พิการที่บ้าน ไม่แต่งออกเรือนเด็ดขาด
ไป๋จิ้งเคยเกลี้ยกล่อมนางหลายครั้ง บิดาก็เคยเปลี่ยนสีหน้าดุด่านาง ทว่าก็ไม่อาจสั่นคลอนความตั้งใจของนางได้
แม้แต่พี่ชายก็ไม่เคยพูดให้นางแต่งงาน ไม่รู้ว่าพี่ชายคิดเช่นไรอยู่ในใจ