ชายวัยกลางคนตวาดเสียงกร้าว
“พวกเจ้าตาบอดหรือหูหนวกกันหรือไร ถึงปล่อยให้คนนอกบุกเข้ามาในจวนเช่นนี้ คันหนังจนอยากโดนลงโทษหรือ?”
สีหน้ามึนงงของชายฉกรรจ์ทั้งสี่พลันเปลี่ยนเป็นดุดัน พวกเขาจ้องซาโตะ อิซามุซึ่งยืนอยู่ตรงประตูเรือน ก่อนจะยื่นมือเข้าคว้าตัวโดยไม่ถามไถ่
ซาโตะ อิซามุหาได้ใส่ใจไม่ เขาโบกมือวูบหนึ่ง ปราณแท้ไหลเวียนวาดเป็นครึ่งวง
ชายร่างกำยำทั้งสี่ราวกับถูกพลังมหาศาลกระแทกร่าง ลอยละลิ่วออกไปเกือบหนึ่งจั้ง ก่อนพลิกคว่ำลงบนพื้นในจวน
ซาโตะ อิซามุก้าวเข้าไปในห้อง “ข้าถามอีกครั้ง มีผู้ใดพูดภาษาต้าจงได้บ้าง?”
ชายหนึ่งหญิงสองในห้องต่างตกใจจนหน้าถอดสี สตรีทั้งสองขยับถอยหลังไปเล็กน้อย
ชายวัยกลางคนลุกขึ้นยืนในยามนั้น แล้วขวางอยู่เบื้องหน้า
“ข้าพูดภาษาต้าจงได้ อย่าทำร้ายพวกนาง”
“หากตอบเช่นนี้เสียแต่แรกก็ไม่มีเรื่องแล้ว จะทำให้ยุ่งยากไปไย ตามข้ามา”
ซาโตะ อิซามุไม่สนใจสตรีรูปโฉมงดงาม หันหลังเดินออกไป
ชายวัยกลางคนลังเล “ขอถามท่านว่า จะให้ข้าน้อยไปที่ใดหรือ?”
“อย่าได้พูดมาก ความอดทนของข้ามีจำกัด”
ชายวัยกลางคนจนปัญญา กวาดตามองชายฉกรรจ์ทั้งสี่ที่นอนอยู่บนพื้นในจวน พวกเขายังคงดิ้นรน แต่ลุกขึ้นไม่ไหว
เพียงโบกมือก็ทำให้คนกลายเป็นเช่นนี้ได้ คนผู้นี้ย่อมมิใช่คนธรรมดา
ชายวัยกลางคนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนโบกมือให้คนด้านหลังเป็นสัญญาณว่าอย่าพูดอะไรอีก แล้วก้าวตามซาโตะ อิซามุออกจากเรือน
สตรีคนหนึ่งใจกล้า รีบนำเสื้อตัวนอกของชายคนนั้นมาให้
“นายท่าน โปรดระวังสุขภาพด้วย”