ทหารกองทัพเจิ้นซีสองนายมองหญิงวัยกลางคนตรงหน้าซึ่งดูน่าสงสาร ใบหน้ายังเปื้อนคราบน้ำตา ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น
“เจ้ามาหาแม่ทัพของข้าด้วยเรื่องอันใด?”
ทหารทั้งสองมีท่าทีอ่อนโยนต่อหญิงผู้นั้น พวกเขาเหลือบมองนากามูระ มาซามิแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเบา
“ข้า...ข้าอยาก...มีเรื่องจะถามสักหน่อย...”
หญิงผู้นั้นสะอื้นขึ้นมาอีกครั้ง
ทหารกองทัพเจิ้นซีสองนายขมวดคิ้ว มองหญิงผู้น่าสงสารแล้วหันไปมองนากามูระ มาซามิที่มีสีหน้าเรียบเฉย ทั้งเตี้ยทั้งผอม พวกเขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกมือชี้ทาง
“พวกเจ้าตรงไปตามถนน เลี้ยวซ้ายตรงปากถนน ประตูที่สี่ก็คือที่นั่น”
หญิงผู้นั้นพยักหน้าขอบคุณ “ขอบคุณ ขอบคุณ...”
จากนั้นก็หันไปแปลให้นากามูระ มาซามิฟัง
นากามูระ มาซามิฝืนยิ้ม ก่อนโอบหญิงผู้นั้นแล้วเดินไปข้างหน้า
ทหารกองทัพเจิ้นซีทั้งสองมิได้ใส่ใจ คิดว่าคนต้าเหอสองคนนี้คงมีเรื่องบางอย่าง จึงมาหาผู้บังคับบัญชาให้ช่วยจัดการ
หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งกับชายชราอายุราวห้าสิบปีจะมีปัญหาอันใดได้
ขอเพียงไม่ก่อเรื่อง พวกเขาก็มักไม่ทำให้ชาวบ้านเหล่านี้ลำบากเกินไป
นากามูระ มาซามิพาหญิงผู้นั้นไปถึงกองบัญชาการแห่งหนึ่งของกองทัพเจิ้นซี หน้าประตูเรือนมีทหารยืนเฝ้า คอยจับตาดูคนทั้งสองอย่างระแวดระวัง
นากามูระ มาซามิบอกหญิงผู้นั้นว่า
“บอกพวกเขาว่าเจ้าต้องการพบผู้นำกองทัพเจิ้นซี”
หญิงผู้นั้นรีบฝืนยิ้ม “ท่านแม่ทัพทั้งสอง ข้าอยากพบผู้เป็นใหญ่ของพวกท่านสักครั้ง”
ทหารยามสองนายมองหญิงผู้นั้น นางยิ้มทั้งน้ำตา ช่างเป็นภาพที่ทำให้หัวเราะก็ไม่ได้ ร้องไห้ก็ไม่ออก