หลินเฟิงมองกระบี่หักในมือ ไม่รู้ชั่วขณะว่าควรวางตัวเช่นไร
เฉิงเยว่ทำอาหารเช้าให้หลินเฟิง หลังทั้งสองกินอาหารเสร็จก็เก็บข้าวของ แล้วออกเดินทางมุ่งหน้าสู่แผ่นดินตอนในต่อ
เฉิงเยว่รู้เพียงว่าที่นี่อยู่ในเขตเมืองฉางจื้อ แต่ไม่รู้ว่าตัวเมืองฉางจื้ออยู่ที่ใด ทั้งยังไม่เคยไปมาก่อน
เพราะสื่อสารกันไม่ได้ หลินเฟิงจึงไม่อาจหาคนสอบถามเส้นทาง
แน่นอนว่า หากพบคนของตระกูลโจรสลัดเข้า หลินเฟิงย่อมไม่ปรานี ไม่ต้องทำสิ่งใดให้มากความ ฆ่าทิ้งเสียก็สิ้นเรื่อง
ยามใกล้เที่ยง หลินเฟิงเปลี่ยนเครื่องแต่งกายแล้ว ท่อนบนสวมเสื้อผ้าฝ้ายสั้นคอเฉียง ด้านในเป็นเสื้อป่าน คาดเอวด้วยสายคาดแข็งเหน็บดาบตรงไว้ข้างกาย
ดูราวกับเป็นคนของตระกูลโจรสลัดเข้าไม่มีผิด
เฉิงเยว่ที่ตามหลังเขาก็แต่งกายเช่นเดียวกัน บนศีรษะสวมหมวกสานไม้ไผ่ ปิดบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง
ทั้งสองยืนอยู่หน้าประตูเมืองแห่งหนึ่ง เงยหน้ามองอักษรตัวใหญ่บนหอประตูเมือง
“เซี่ยนเซี่ยน?”
หลินเฟิงพึมพำพลางหันไปมองช่องประตูเมือง เบื้องหน้าว่างเปล่าจนแทบไม่เห็นเงาคน
ที่นี่คือเมืองเซี่ยนเซี่ยน เป็นเมืองเล็กแห่งหนึ่งก่อนถึงตัวเมืองฉางจื้อ
ภายในเมืองถูกพวกโจรสลัดเข้ายึดครองไปนานแล้ว ชาวต้าจงไม่ถูกสังหารก็ถูกจับเป็นทาส บนถนนมีเพียงคนของตระกูลโจรสลัดเข้าเดินไปมา
นาน ๆ ครั้งจึงจะเห็นชาวต้าจงเดินผ่านสักคน หากไม่ถูกพันธนาการที่ขา ก็ถูกล่ามแขน ก้มหน้าเดินก้าวสั้น ๆ อย่างหวาดกลัวว่าจะพบพวกโจรสลัดเข้า
เพียงทำให้ใครไม่พอใจ ชีวิตน้อย ๆ นี้ก็สิ้นสุดลงได้ทันที
ขณะหลินเฟิงกับเฉิงเยว่เดินผ่านถนนสายหนึ่ง ตรงปากทางมีทาสชาวต้าจงคนหนึ่งถูกชายแต่งกายเยี่ยงโจรสลัดเข้าถีบจนล้มลงกับพื้น ก่อนจะกระหน่ำเตะอย่างโหดเหี้ยม จนเหลือเพียงลมหายใจเข้า ไม่มีลมหายใจออก