โจ๊กขาวชามใหญ่ถูกเขากลืนลงท้องไปในเวลาเพียงไม่กี่คำ
หญิงสาวเห็นดังนั้นก็รีบยื่นมือไปรับชามโจ๊ก
“ท่านอย่าเพิ่งร้อนใจ ในห้องยังมีอีกเจ้าค่ะ ข้าจะไปตักมาให้”
หลินเฟิงดื่มโจ๊กไปติดกันสามชาม จึงลูบท้องที่นูนขึ้นอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเรอออกมา
“สบายเหลือเกิน เฮ้อ ไม่ได้สบายเช่นนี้มานานแล้ว”
หญิงสาวกลั้นยิ้ม “ท่านหิวมานานเพียงใดแล้วหรือเจ้าคะ?”
หลินเฟิงขมวดคิ้วครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ข้าเองก็ไม่รู้ว่าหิวมานานเพียงใด รู้เพียงว่าโจ๊กขาวหอมหวานชวนกิน ทำให้รู้สึกสบายใจยิ่งนัก”
หญิงสาวมองชามโจ๊กเปล่าในมืออย่างประหลาดใจ
“ก็เป็นโจ๊กขาวธรรมดา ไม่มีวัตถุดิบพิเศษอะไรเลยเจ้าค่ะ”
หลินเฟิงโบกมือ “ที่นี่มีเพียงพวกเจ้าสองคนหรือ?”
หญิงสาวสะดุ้ง “จริงสิ ยังมีอีกสองคน เป็นพี่น้องของพวกเขา ออกไปหาเสบียง คืนนี้คงไม่กลับ พรุ่งนี้ต้องกลับมาแน่”
“พวกเขาเป็นพวกปลายแถวของตระกูลโจรสลัดหรือ?”
หญิงสาวพยักหน้า “คนพวกนี้มีคุณสมบัติไม่พอจะเข้าร่วมกองทัพ จึงได้แต่ปล้นชิงเลี้ยงชีพ มักรวมกันสามถึงห้าครอบครัวเป็นกลุ่ม เสบียงกับทรัพย์สินที่ปล้นมาได้ก็แบ่งกันตามกำลังที่ลงแรง”
หลินเฟิงมองหญิงสาวแล้วถามว่า “แล้วครอบครัวของพวกเขาเล่า?”
หญิงสาวก้มหน้าพูดเสียงเบา “ไม่มีเจ้าค่ะ มีเพียงพวกเขาสามคน อายุล่วงห้าสิบปีแล้ว ล้วนเป็นสมาชิกชั้นปลายแถวในหมู่โจรสลัด”
หลินเฟิงขมวดคิ้ว “แล้วเจ้า...”
หญิงสาวก้มหน้าต่ำลงกว่าเดิม
“พวกเขาถือข้าเป็นทาส ผลัดกันย่ำยี ข้าไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อมานานแล้ว...”