แม้แต่หลินเฟิงเองยังงุนงงยิ่งนัก ไม่ต้องพูดถึงเฉิงเยว่กับโจรสลัดที่กำลังพุ่งเข้ามา
ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น
ร่างคนล้มระเนระนาดเต็มพื้น โจรสลัดถือดาบสิบกว่าคนต่างมีเลือดทะลักจากอก ดวงตาเลื่อนลอยไร้เรี่ยวแรง จ้องมองท้องฟ้าหม่นมัว
หลังความตื่นเต้นผ่านพ้น ความเหนื่อยล้าไร้เรี่ยวแรงก็ถาโถมเข้ามา หลินเฟิงถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนหย่อนก้นลงบนขอบบ่อน้ำ แล้วมองความโกลาหลตรงหน้าอย่างเหม่อลอย
ใบหน้าเฉิงเยว่ซีดเผือด นางคว้าแขนหลินเฟิงไว้ด้วยสองมือ กอดแนบอกแน่น
หลินเฟิงได้สติกลับคืนมา เขากะระยะจากประตูลานถึงบ่อน้ำด้วยสายตา มีเพียงสิบจั้งเท่านั้น
เขาถอยหลัง ส่วนโจรสลัดสิบกว่าคนรุกคืบเข้ามา ทั้งหมดเกิดขึ้นภายในระยะสิบจั้ง
หนึ่ง สอง สาม สี่...
หลินเฟิงนับเงียบ ๆ มีโจรสลัดชายฉกรรจ์ถือดาบตรงทั้งสิ้นสิบสี่คน ล้วนสิ้นชีพอยู่ในทางเดินภายในระยะสิบจั้งนี้
ร่างนอนเบียดเสียดกันอยู่ในพื้นที่กว้างไม่ถึงหนึ่งจั้ง
ข้าฆ่าพวกมันได้อย่างไร?
จนถึงบัดนี้ หลินเฟิงก็ยังงุนงงไม่หาย
ช่างประหลาดเกินไปแล้ว
กระบี่หักเล่มนี้ทำเอาเขาตกใจเสียเอง
คราวนั้นอาจารย์กล่าวกับเขาอย่างจริงจังว่ากระบี่เล่มนี้เป็นของอัปมงคลและชั่วร้ายอย่างยิ่ง แม้เขาจะรู้สึกว่าลึกลับพิสดาร แต่ก็ยังไม่เคยสะท้านใจเท่าวันนี้
ระหว่างครุ่นคิด หลินเฟิงก็ยื่นมือไปแตะกระบี่หักที่เอวโดยไม่รู้ตัว
มันอยู่ในฝักอย่างสงบเสงี่ยม เงียบเชียบประหนึ่งแมวที่กินอิ่มแล้วนอนหลับ
หลินเฟิงลุกขึ้น แล้วเลือกดาบตรงเล่มหนึ่งจากศพที่ตายอยู่