หลินเฟิงสงบนิ่งเป็นอย่างยิ่ง ทั้งหมดเป็นเพราะเขามั่นใจในฝีมือของตน
มือขวาลูบด้ามดาบสั้นที่เอวเบา ๆ ร่างกายไม่ขยับเขยื้อน สายตากวาดมองทุกซอกมุมในห้องทีละแห่ง
เผยชีอินเดินตรวจรอบหนึ่ง ไม่พบสิ่งผิดปกติ จึงหันมาส่งสัญญาณให้หลินเฟิงกับพวกพ้องอุดหู
นางล้วงหยิบสิ่งหนึ่งจากอกเสื้อ แล้วจ่อมันไว้ข้างริมฝีปาก
เสียงประหลาดดังขึ้นแผ่วเบา หลินเฟิงฟังแล้วคล้ายเสียงขลุ่ยก็ไม่ใช่ คล้ายเสียงผิวปากก็ไม่เชิง หรืออาจเป็นเครื่องดนตรีที่เรียกว่าขวัญก็เป็นได้
ไม่ว่าอย่างไร เสียงนั้นทำให้ผู้ฟังรู้สึกคันไปทั้งตัว
เผยชีอินเป่าพลางกลอกตา คอยกวาดมองหาสิ่งผิดปกติไปทั่ว
หลินเฟิงได้ยินแล้วรู้สึกรำคาญใจ จึงถอยหลังไปสองก้าว
เฉิงเหลียงกับเวินเจี้ยนก้าวเข้าประตูมา ถือดาบยืนขวางอยู่เบื้องหน้าเขา พลางระแวดระวังมองซ้ายขวา
ทว่าทั้งสองไม่ได้อุดหู เพียงชั่วครู่ก็เริ่มบิดตัวไปมา ท่วงท่าประหลาดจนบรรยายไม่ถูก
เสียงประหลาดนั้นดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย ทำให้ทุกคนในห้องเริ่มทรมาน
ร่างกายบิดไปมาอย่างควบคุมไม่ได้ ก่อนถอยร่นไปด้านหลัง
แม้หลินเฟิงกับพวกจะอุดหูไว้ ก็ยังอดรู้สึกทรมานไปทั้งตัวไม่ได้ พวกเขากัดฟันทน แล้วกวาดตามองรอบด้าน
เสียงนั้นดังอยู่เพียงไม่กี่ลมหายใจ ก็พลันมีเสียงเคร้งดังขึ้น
อาวุธในมือของเฉิงเหลียงกับเวินเจี้ยนร่วงลงพื้น
ทั้งสองยกมือกุมหูด้วยความเจ็บปวด ทว่ายังคงยืนขวางหลินเฟิงไว้ ไม่ถอยแม้แต่ครึ่งก้าว
ยังไม่ถึงสิบลมหายใจ ทุกคนก็ได้ยินเสียงกรีดร้องแหลมบาดหู
“สะ...เสียงสะท้านวิญญาณ...”