จ้าวซั่วกับหลินเฉี่ยวเม่ยหาใช่คนโง่ ย่อมมองเห็นพิรุธอยู่บ้าง
“พี่ใหญ่ พวกเราจะปล่อยคนเหล่านี้ไปไม่ได้”
หลินเฟิงเดินเคียงข้างจ้าวซั่ว ได้ยินอีกฝ่ายพูดจึงถามเสียงเรียบ
“คนไหน?”
จ้าวซั่วเหลือบมองเผยชีอิน
“คนกลุ่มที่ตามมาข้างหลัง ต้องมีปัญหาแน่”
หลินเฟิงส่ายหน้า “เจ้ายังมองไม่ออกด้วยซ้ำว่าใครมีปัญหา”
หลินเฉี่ยวเม่ยเร่งฝีเท้าตามขึ้นมาอีกสองก้าว “พี่ชาย สังหารให้หมดก็สิ้นเรื่อง”
“ไปกันเถิด ต่อให้สังหารผิดไปพันคน ข้าก็ไม่อาจทำเรื่องที่ไม่ยอมปล่อยใครรอดแม้แต่คนเดียวได้”
องครักษ์กลุ่มหนึ่งคุ้มกันหลินเฟิงกับพวกไว้ตรงกลาง ก่อนมุ่งหน้าไปยังที่ว่าการอย่างรวดเร็ว
หลังจากเดินไปได้หลายร้อยก้าว เผยชีอินพลันหยุดฝีเท้า ขมวดคิ้วเอ่ยว่า
“ท่านแม่ทัพใหญ่ พิรุธที่พวกเขาเผยออกมาก่อนหน้านี้ เป็นสิ่งที่จงใจทำหรือ?”
ทุกคนหยุดตามทันที ต่างรอฟังหลินเฟิงกล่าว
หลินเฟิงหยุดฝีเท้าเช่นกัน มองนางพลางยิ้ม “เจ้าเห็นอะไรอีกหรือ?”
จ้าวซั่วไม่พูดมาก รีบกระซิบสั่งองครักษ์คนหนึ่งสองสามประโยค
องครักษ์ผู้นั้นฟังจบก็ออกวิ่งไปข้างหน้าทันที
ดวงตาดำเป็นประกายของเผยชีอินกวาดมองไปรอบด้าน
“เป็นไปได้มากว่าพวกเขาต้องการล่อพวกเราให้มาทางนี้”
“พวกเขาเป็นใคร?”
เมื่อทุกคนเข้าใจสถานการณ์ตรงหน้าแล้ว เผยชีอินก็ไม่ปิดบังอีก
“มืดฟ้ามัวดิน”
หลินเฟิงขมวดคิ้ว คำนี้ดูเหมือนเขาเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก สมองพลันค้นหาข้อมูลที่เกี่ยวข้องอย่างรวดเร็ว
“องค์กรนักฆ่าชั้นนำของต้าจง ขอเพียงรับเงินมาแล้ว ไม่มีงานใดที่พวกเขาทำไม่สำเร็จ”