อ๋องฝูชะงักงันไปครู่ใหญ่ พลางรู้สึกเลือนรางว่าแผนการครานี้คงยังประเมินกองทัพเจิ้นซีต่ำเกินไป
หากใช้กองทัพของตนเป็นมาตรวัด หัวหน้ากองจะจำชื่อทหารใต้บังคับบัญชาของตนได้ก็ไม่ยากนัก แต่หากเป็นไป่ฟูจ่างก็นับว่ายากแล้ว
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงแม่ทัพกอง หรือกระทั่งเชียนฟูจ่างที่อยู่เหนือแม่ทัพกองขึ้นไป
จะจำชื่อทหารได้อย่างไรกัน?
มีนายทหารคนใดบ้างที่คิดจดจำชื่อทหารมากมายถึงเพียงนั้นโดยไม่มีเหตุ?
อ๋องฝูครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนสูดลมหายใจเย็นเยียบ
“ผู้ได้ใจประชาชนย่อมได้แผ่นดิน ข้ากำลังเดินผิดทางไปบ้างหรือไม่?”
เหมียวฉางเฟิงฟังไม่ถนัด จึงโน้มตัวเข้ามาถาม
“ท่านอ๋อง ท่านกล่าวว่าอย่างไรหรือ?”
อ๋องฝูโบกมือ “ไป ร่วมวางแผนปราบกองทัพเจิ้นซี หากเห็นว่ากำลังพลไม่พอ จงมารายงานทันที”
เหมียวฉางเฟิงประสานมือ “พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง ข้าน้อยขอตัวก่อน”
พวกเขายังคงประเมินแผนฝึกทหารกองทัพเจิ้นซีของหลินเฟิงต่ำเกินไป
ข้อกำหนดของหลินเฟิงคือ นายทหารทุกคนต้องจำชื่อทหารใต้บังคับบัญชาให้ได้
อีกทั้งต้องรู้จักลักษณะเด่นและความถนัดของทหารแต่ละคนอย่างชัดเจน
ในฐานะนายทัพที่ได้มาตรฐาน ย่อมต้องรู้จุดแข็งและจุดอ่อนของกองกำลังตน จึงจะส่งเสริมจุดแข็งและหลีกเลี่ยงจุดอ่อน วางกำลังได้อย่างมีประสิทธิภาพ
แน่นอนว่า ข้อกำหนดนี้ผ่อนปรนลงเล็กน้อยสำหรับนายทหารระดับเชียนฟูจ่างขึ้นไป
นายทหารที่อยู่เหนือเชียนฟูจ่างขึ้นไป สามารถทำความเข้าใจจุดแข็งและจุดอ่อนของกองกำลังใต้บังคับบัญชาได้อย่างถ่องแท้
กองกำลังหนึ่งมีทหารม้า 30 นาย หากมีกำลังพลหนึ่งหมื่นคนก็จะมีกองกำลังย่อยมากกว่า 300 กอง ข้อกำหนดเช่นนี้ย่อมเข้มงวดอย่างยิ่ง