เขาต้องแก้แค้น ต้องระบายความแค้น และต้องส่งของเซ่นไปให้หลินเฉี่ยวเม่ยอีกสักหน่อย
หลินเฟิงลุกขึ้น หยิบดาบตรงบนพื้นแล้วเดินไปหยุดตรงหน้าหัวหน้าโจรสลัดที่ยังดิ้นรนอยู่คนหนึ่ง ก้มมองใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดของอีกฝ่าย
ดาบตรงจ่ออยู่ที่ลำคอของโจรสลัด ก่อนกดลงอย่างแรง
เลือดสาดกระเซ็น ในที่สุดโจรสลัดก็สิ้นลมหายใจ หยุดดิ้นกระตุก
หลินเฟิงรู้สึกว่ามีเลือดอุ่น ๆ กระเด็นโดนใบหน้า จึงเงยหน้ามองเจ้าหน้าตาย
เขาพบว่าดวงตาของเจ้าคนที่ไม่เคยแสดงสีหน้าผู้นี้กลับเผยแววหวาดกลัวออกมาเล็กน้อย
เจ้าหน้าตายถูกท่าทีเหี้ยมโหดของหลินเฟิงทำให้ตกใจ
หลินเฟิงกับเจ้าหน้าตายปล่อยให้ศพโจรสลัดทั้งเจ็ดนอนเกลื่อนอยู่รอบตัว ทว่าทั้งคู่กลับฉีกเนื้อกระต่ายกินด้วยมืออย่างเอร็ดอร่อย
เจ้าหน้าตายยังค้นสุราหนึ่งกาได้จากตัวโจรสลัด แล้วยื่นให้หลินเฟิง
สุราหอมจาง ๆ รสชาติอ่อนละมุน ไม่บาดคอและไม่แรงจัด
แม้ไม่เลิศเลอ แต่ก็ยังดีกว่าไม่มี ทั้งคู่กินเนื้อสลับกับจิบสุราอย่างเพลิดเพลิน
เมื่อกินดื่มจนอิ่มหนำ ทั้งคู่ก็ตรวจค้นเสื้อผ้าของโจรสลัด แล้วต่างเปลี่ยนเป็นชุดที่หลวมสบายกว่าเดิม
จากนั้นจึงหามุมหนึ่งพิงกำแพงดิน หลับตาลง
หลินเฟิงเริ่มโคจรลมปราณแท้อีกครั้ง เดินพลังเวียนวนภายในร่างตามเคล็ดวิชาไม่หยุด ให้ลมปราณแท้ค่อย ๆ ขยายและเพิ่มพูน
พร้อมกันนั้น ลมปราณแท้ภายในก็ค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงสภาพร่างกายของเขา
ค่ำคืนผ่านไปอย่างรวดเร็ว พอฟ้าสาง ทั้งคู่ก็ออกเดินทางอีกครั้ง เป้าหมายคือเมืองฝูหนิง