หลังเรือไม้เทียบฝั่ง หลินเฟิงกับใบหน้าท่อนไม้ก็แต่งกายเป็นโจรสลัดกันแล้ว ทั้งสองยังสวมหมวกสานจากไม้ไผ่ ใบเจ้าหน้าตายเหน็บดาบตรงไว้ที่เอว
นอกจากรูปร่างสูงใหญ่กว่าเล็กน้อยและเสื้อผ้าคับตึงไปบ้างแล้ว ทั้งคู่ก็ดูไม่ต่างจากโจรสลัดทั่วไป
ทั้งสองทิ้งเรือไม้ไว้ แล้วเดินเท้ามุ่งหน้าไปทางจวนฝูหนิง
พื้นที่ตอนใต้ของต้าจงแตกต่างจากทางเหนืออย่างยิ่ง
ที่นี่มีทั้งวัชพืชและพุ่มไม้สูงกว่าตัวคน อีกทั้งยังมีป่าละเมาะ อ่าวน้ำ และลำธารอยู่เป็นระยะ สัตว์และงูแมลงก็ชุกชุม
แม้แต่ถนนหลวงก็มีวัชพืชกับพุ่มไม้ขึ้นรก ทั้งยังขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ เดินทางได้ยากยิ่ง
หลินเฟิงกับใบเจ้าหน้าตายใช้เวลาทั้งวัน แต่ยังเดินทางไปได้ไม่ถึงร้อยลี้ จึงต้องหาหมู่บ้านสักแห่งพักค้างก่อนฟ้ามืด
หมู่บ้านรกร้างแทบทุกแห่งมีสภาพคล้ายกัน สิ่งที่ต่างจากทางเหนือคือ บ้านเรือนและกำแพงที่พังทลายเหล่านี้ถูกวัชพืชปกคลุมเสียมิด
ใบเจ้าหน้าตายใช้ดาบตรงแหวกวัชพืชออก ทั้งสองค่อย ๆ ก้าวเข้าไปในหมู่บ้าน
ยามนี้หลินเฟิงกำลังทดลองใช้พลังภายในดีดก้อนหิน ชาติก่อนเขาเคยได้ยินว่ามียอดฝีมือใช้พลังภายในขับเคลื่อนสิ่งของที่มิใช่อาวุธ ทำให้มีอานุภาพร้ายกาจยิ่งกว่าอาวุธเสียอีก
เขาสนใจเรื่องนี้เป็นพิเศษ จึงเก็บก้อนหินขนาดเหมาะมือมาตลอดทางไม่น้อย จากนั้นลองใช้นิ้วเสริมพลังภายในแล้วดีดมันออกไป
หลังทดลองหลายครั้ง ก็พบว่าอานุภาพรุนแรงจริง ๆ กระทั่งเมื่อความเร็วถึงระดับหนึ่ง ก้อนหินเล็ก ๆ ก็ส่งเสียงแหวกอากาศแหลมบาดหู ฟังแล้วชวนให้หวาดหวั่น