เมื่อเผชิญหน้ากับโจรสลัดสิบกว่าคน ดาบในมือหลินเฟิงว่องไวยิ่ง ทว่าหักเร็วไม่แพ้กัน
เพียงชั่วครู่ โจรสลัดก็กรูกันเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง
รอบกายหลินเฟิงมีศพโจรสลัดนอนเกลื่อนหลายสิบร่าง ไม่รู้ว่าดาบในมือเปลี่ยนไปกี่เล่มแล้ว
เบื้องหน้ายังคงเต็มไปด้วยโจรสลัดที่แยกเขี้ยวกางกรงเล็บ หลินเฟิงไร้สีหน้า กวัดแกว่งดาบตรงฟาดโจรสลัดล้มลงทีละคนไม่หยุด
ศึกครั้งนี้ หลินเฟิงกับเจ้าหน้าตายใช้กำลังเพียงสองคนต่อกรกับโจรสลัดนับร้อย
การเข่นฆ่าดุเดือดจนฟ้าดินมืดมัว ดวงดาวและจันทร์ไร้แสง โลหิตนองเป็นสายน้ำ
หลินเฟิงถือดาบตรงสองเล่ม สังหารจากหัวถนนไปจนถึงท้ายถนน แม้ฟ้าดินจะมืดสลัว ทว่าภาพการต่อสู้ทั้งหมดกลับปรากฏชัดในสมองของเขา
เหล่าโจรสลัดรอบกายมีท่าทางดุร้าย วิถีดาบตรงในมือ แนวโน้มการเคลื่อนไหวของร่างกาย กระทั่งความหวาดหวั่นวูบหนึ่งในแววตา...
ทุกอย่างราวกับฉากระยะใกล้ในภาพยนตร์ ทั้งยังเป็นภาพช้า
ดาบตรงของหลินเฟิงแทงออกมาจากช่องว่างระหว่างฝูงชน บ้างก็พลิกคมดาบหลบเลี่ยงดาบตรงที่ขวางกั้น ก่อนจะแทงเข้าเป้าหมายอย่างแม่นยำ ไม่ใช่ลำคอก็หัวใจของโจรสลัด
เขาไม่สิ้นเปลืองเรี่ยวแรงโดยเปล่าประโยชน์ ใช้ระยะทางสั้นที่สุดและการฟันแทงที่ประหยัดกำลังที่สุด ตัดหรือแทงทะลุจุดสำคัญบนร่างของโจรสลัด
จนกระทั่งบนถนนทั้งสายไม่เหลือผู้ใดยืนอยู่ได้อีก
เขาทิ้งดาบในมือลง ยกมือเช็ดคราบเลือดบนใบหน้า แล้วกลอกตามองหาร่องรอยของเจ้าหน้าตาย
ฟ้ามืดลงนานแล้ว ศพที่นอนระเกะระกะเต็มสายตาล้วนสวมเสื้อผ้าคล้ายคลึงกัน จึงแยกไม่ออกชั่วขณะว่าเจ้าหน้าตายอยู่ที่ใด