จุดประสงค์ที่บากุริว ทันมาในครานี้มีสองประการ หนึ่งคือทำตามคำขอของจักรพรรดิต้าเหอ กำจัดผู้บำเพ็ญตนที่ฝ่าฝืนกฎ อีกประการคือแวะตามหาชูเฟิงถิง เพื่อขจัดบาปกรรมในใจของตน
โฮโจ โนบุนาริตื่นเต้นยิ่งนัก จักรพรรดิทรงลงมือคราใด ก็มีผู้บำเพ็ญตนระดับสูงออกโรง ย่อมเพิ่มขวัญกำลังใจแก่เหล่าทหารได้เป็นเท่าทวี
หากเกลี้ยกล่อมปรมาจารย์บากุริว ทันให้ช่วยแก้แค้นแทนโทกุงาวะ อิเอฮิระได้ก็ดี ทั้งยังจะได้กำจัดหัวหน้าทัพหลวงต้าเจิ้งที่ประจำอยู่ในลั่วเฉิงด้วย
เช่นนั้น สงครามลั่วเฉิงครานี้ก็มีหวังยุติลงในเร็ววัน
ยิ่งคิดโฮโจ โนบุนาริก็ยิ่งตื่นเต้น แม่ทัพใหญ่โทกุงาวะ อิเอฮิระนำทัพโจมตีลั่วเฉิงมานานถึงครึ่งปี ทว่าสุดท้ายกลับถูกตีแตกในช่วงที่เขาดำรงตำแหน่ง
ไม่ว่าจะยึดเมืองมาได้ด้วยวิธีใด เมืองนั้นก็จะถูกบันทึกไว้ในนามของโฮโจ โนบุนาริ
เพราะผู้คนทั่วไปย่อมไม่รู้ว่าผู้บำเพ็ญตนจากสำนักเร้นกายลงมือ และยิ่งไม่มีทางบันทึกเรื่องนี้ไว้ในเอกสาร
บากุริว ทันไม่แม้แต่จะเหลือบมองโฮโจ โนบุนาริ เขายืนอยู่กลางห้องแล้วถามเสียงขรึม
“พวกเจ้ายืนยันหรือว่าโทกุงาวะ อิเอฮิระถูกผู้บำเพ็ญตนสังหาร?”
โฮโจ โนบุนาริค้อมกายอีกครั้ง “ปรมาจารย์ ข้าขอสาบานในนามของจักรพรรดิ ซามูไรไดโชโทกุงาวะถูกผู้บำเพ็ญตนต้าเจิ้งผู้หนึ่งนามว่ามู่ชวนสังหาร อีกฝ่ายยังจุดไฟเผาคลังอาวุธของกองทัพต้าเหอ ระเบิดเรือรบของต้าเหอไปสามลำ”
บากุริว ทันขมวดคิ้วครุ่นคิด “มู่ชวน... ไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน”
โฮโจ โนบุนาริกล่าวอย่างร้อนใจ “ปรมาจารย์ ไม่ว่าคนผู้นั้นจะชื่อมู่ชวนจริงหรือไม่ แต่กองทัพของเราสูญเสียอย่างหนัก หากมิใช่ผู้บำเพ็ญตนต้าเจิ้งลงมือ นักสู้ทั่วไปย่อมไม่อาจสร้างความเสียหายแก่กองทัพได้ถึงเพียงนี้ ขอปรมาจารย์โปรดลงมือ เรียกร้องความเป็นธรรมจากทัพหลวงต้าเจิ้งด้วย”