โฮโจ โนบุนาริถามอย่างสงสัยว่า “จะถือว่าเท่าเทียมกันได้อย่างไร?”
อิโต นากายะกัดฟันกล่าว “แม่ทัพใหญ่โทกุงาวะถูกพวกเขาสังหาร เช่นนั้นทัพหลวงต้าเจิ้งต้องส่งตัวฆาตกรออกมา หรือไม่ก็ส่งแม่ทัพที่มีฐานะเท่าเทียมกันมาเซ่นวิญญาณแม่ทัพใหญ่โทกุงาวะบนสรวงสวรรค์”
โคบายาชิ ทาดาชิก็ค้อมกายกล่าว “ถูกต้อง จึงจะนับว่าจริงใจ”
โฮโจ โนบุนาริทอดถอนใจในใจ บัดซบเอ๊ย ยังจะร่วมมืออะไรกันอีก!
จะให้ทัพหลวงต้าเจิ้งสละแม่ทัพระดับสูงคนหนึ่งหรือ?
ผู้ที่มีตำแหน่งเทียบเท่าโทกุงาวะ อิเอฮิระ ในลั่วเฉิงมีเพียงแม่ทัพใหญ่ลั่วอวิ๋นเฟยที่เพิ่งมาถึงเท่านั้น
องค์รัชทายาทจ้าวเจียนแห่งต้าเจิ้งจะยอมส่งตัวลั่วอวิ๋นเฟยออกมาหรือ?
คำตอบนี้ไม่ต้องคิดก็รู้
โฮโจ โนบุนาริใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเคร่งขรึม
“เช่นนั้น ให้พวกเขาส่งตัวฆาตกรที่สังหารแม่ทัพใหญ่โทกุงาวะออกมาก็พอ พวกเราหาศพมู่ชวนไม่พบ เขาคงหนีกลับลั่วเฉิงหรือนครหลวงต้าเจิ้งไปแล้ว ข้อเรียกร้องนี้มิได้เกินเลย”
ทูตจักรพรรดิก็พยักหน้า แสดงว่าเห็นชอบกับแผนเจรจาสงบศึกของโฮโจ โนบุนาริ
ทั้งสี่คนต่างรู้ดีว่าทัพหลวงต้าเจิ้งไม่มีทางยอมส่งแม่ทัพใหญ่คนหนึ่งออกมา นี่เป็นเพียงท่าทีของอิโต นากายะกับโคบายาชิ ทาดาชิที่มีต่อโทกุงาวะ อิเอฮิระ หากลงมือทำจริงย่อมไม่มีทางเป็นไปได้
อิโต นากายะกับโคบายาชิ ทาดาชิสบตากัน ก่อนพยักหน้าตกลงพร้อมกัน
ครานี้พวกเขาละทิ้งความคิดอื่นทั้งหมด มุ่งหวังเพียงยุติสงครามและร่วมมือกันโดยเร็ว เพื่อผ่านพ้นภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกนี้ไปให้ได้
เมื่อเห็นว่าแผนเจรจาสงบศึกได้รับความเห็นชอบทั้งหมดแล้ว ทูตจักรพรรดิจึงโบกมือกล่าวว่า