หลินเฟิงรู้ดีว่า นี่คือขอบเขตที่ผู้ฝึกวิชาภายในจะบรรลุได้เมื่อฝึกฝนจนถึงระดับหนึ่ง
ไม่คิดเลยว่าตนจะพลิกเคราะห์เป็นโชค บรรลุขอบเขตและก้าวหน้าได้รวดเร็วถึงเพียงนี้
ชายฝั่งอยู่ห่างออกไปไม่ถึง 100 จั้ง เพียงชั่วพริบตา หลินเฟิงก็เหยียบลงบนหาดทรายแล้ว
เขากวาดตามองรอบด้าน ไม่รู้ว่าตนอยู่ที่ใด
ยิ่งไม่รู้ว่าหญิงชราแห่งเขาคุนอวี๋ผู้นั้นไปอยู่ที่ไหน
หลินเฟิงบิดเสื้อผ้าให้หมาดก่อน แล้วรวบผมยาวที่ปล่อยสยายขึ้นมามัดไว้
ในราตรีมืดมิดยากจะแยกทิศทาง ต้องรอให้ฟ้าสางเสียก่อนจึงค่อยหาทางไปยังช่องเขาอิงเจี้ยนบริเวณลำน้ำสาขาของแม่น้ำจิ้น
หลินเฟิงนั่งขัดสมาธิ หลับตาตรวจสอบความเปลี่ยนแปลงในร่างกาย
หน้าท้องไม่มีบาดแผล หลังถูกกระบี่หักแทงเข้าไป ไม่รู้เพราะเหตุใด บาดแผลกลับหายไปอย่างน่าอัศจรรย์
ปราณแท้ในทะเลปราณเต็มเปี่ยม เส้นลมปราณแข็งแกร่งขึ้น ความเร็วในการไหลเวียนเพิ่มขึ้นหลายเท่า
ทั่วร่างเปี่ยมด้วยพลังเลือดลม รู้สึกราวกับเพียงหมัดเดียวก็สามารถล้มภูเขาได้
ความเปลี่ยนแปลงหลายประการทำให้หลินเฟิงตื่นเต้นยิ่งนัก อยากเงยหน้าส่งเสียงคำรามระบายความรู้สึกสักครา
เขาคิดว่าตนนั่งหลับตาโคจรลมปราณอยู่เพียงชั่วครู่ แต่กลับถูกความหิวในท้องปลุกให้ลืมตาขึ้น ทว่าเมื่อลืมตาก็พบว่าฟ้าสว่างจ้าแล้ว แสงอาทิตย์สาดต้องร่างกาย อบอุ่นสบาย
ทะเลห่างจากเขาเพียงหลายสิบจั้ง คลื่นซัดกระหน่ำ น้ำขึ้นน้ำลง ส่งเสียงครืนครั่นหมุนเวียนไม่รู้จบ
หลินเฟิงลุกขึ้นทอดสายตามองไปไกล หาทางเข้าปากแม่น้ำของลำน้ำสาขาแม่น้ำจิ้น