ชายชราผู้นั้นใบหน้าเต็มไปด้วยรอยย่น ดวงตาเรียวเล็ก ร่างเตี้ยมาก
เขาพึมพำประโยคหนึ่ง
หลินเฟิงฟังไม่เข้าใจ แต่รู้ว่าเป็นภาษาถิ่นของตระกูลโจรสลัด
เขายกมือชี้ท้องตนเอง แล้วทำท่ากินข้าวดื่มน้ำ
ชายชราเข้าใจว่าหลินเฟิงหิวและอยากกินอาหาร
เขาพูดอีกประโยคหนึ่ง หลินเฟิงรู้สึกว่าตนคล้ายจะฟังเข้าใจ เพราะชาติก่อนเคยสัมผัสภาษานี้มาก่อน จึงไม่รู้สึกแปลกหู
ความหมายที่ชายชราถามคือ หลินเฟิงเป็นใบ้หรือไม่
หลินเฟิงรีบพยักหน้า บอกว่าตนพูดไม่ได้
สีหน้าชายชราผ่อนคลายลงบ้าง ในเมื่อฟังคำพูดของเขาเข้าใจ แม้จะสวมเสื้อผ้าของชาวต้าจง ก็ไม่แน่ว่าจะเป็นชาวต้าจง
เพราะหลังจากพวกเขาเข้ามาจากเกาะกลางทะเลและบุกยึดเมืองต่าง ๆ ในต้าจง ผู้คนมากมายต่างสวมเสื้อผ้าของชาวต้าจง ปล้นชิงทองคำเงินทองไปนับไม่ถ้วน ทั้งยังสังหารชาวต้าจงไปมากมาย
บริเวณนี้ไม่มีทางเหลือชาวต้าจงที่ยังมีชีวิตอยู่อีกแล้ว
ชายชราโบกมือ ส่งสัญญาณให้หลินเฟิงตามเข้าไปในบ้าน
หลินเฟิงหิวมาอีกวันหนึ่งแล้ว ก่อนหน้านี้เขาได้กลิ่นอาหารหอมกรุ่นมาแต่ไกล จนกระสับกระส่ายแทบอยู่ไม่สุข
หลายปีมานี้ไม่เคยหิวถึงเพียงนี้มาก่อน ทั้งร่างทรมาน ราวกับมีแรงกระตุ้นที่ยากจะข่มกลั้น
อย่าว่าแต่หลินเฟิงซึ่งบัดนี้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งต้าจงเลย แม้แต่ตอนเป็นแม่ทัพใหญ่ ถ่งหลิ่งแห่งทหารองครักษ์หลวง หรือจิ้งกั๋วกง ก็ไม่เคยถึงกับอดอาหารเพียงวันสองวันแล้วตาเป็นประกายเขียว ได้กลิ่นอาหารก็แทบควบคุมตนเองไม่อยู่
ชายชราส่งสัญญาณให้หลินเฟิงรออยู่ใต้บันไดหน้าบ้าน จากนั้นปักคบเพลิงไว้ใต้ชายคา ชักดาบออกมาแล้วเดินเข้าไปในบ้าน