หลินเฟิงยื่นมือไปตบไหล่หูจิ้นไฉเบา ๆ ครั้นหันไปเห็นฉุยอิ๋งยืนอยู่ด้านข้าง ก็ชะงักงันไปชั่วขณะ
สตรีผู้นี้รู้จักกับเขามานานแล้ว นับแต่ติดตามบิดา ฉุยย่ง แม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพชายแดนเจิ้นซี และพ่ายแพ้ให้แก่เขา นางก็ซึมเซา หดหู่ไร้ชีวิตชีวามาโดยตลอด
ทว่าในยามนี้ ประกายเจิดจ้ากลับคืนสู่ตัวนางอีกครั้ง
ความงามของนางแฝงด้วยความห้าวหาญผึ่งผาย
ดวงตากลมโตงดงามคู่นั้นจับจ้องหลินเฟิงไม่วางตา
“ท่านแม่ทัพฉุย ดูท่าทางไม่เลว”
หลินเฟิงพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม
ฉุยอิ๋งยิ้มพริ้มพราย “ท่านลุงสบายดีหรือไม่?”
หลินเฟิงชะงักไป เขาพลันนึกขึ้นได้ว่าตนจากมาเพราะบิดาป่วยหนัก การจากมาครั้งนี้กินเวลานาน จนเขาลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท
ดวงตาเป็นประกายของเผยชีอินกวาดมองคนทั้งสองสลับไปมา
“ขอบคุณ ท่านสบายดี พวกเราเข้าไปคุยกันเถิด”
หลินเฟิงกล่าวขอบคุณ ก่อนผายมือเชื้อเชิญ
ทุกคนรายล้อมหลินเฟิง เดินเข้าไปในกองบัญชาการเมืองข่าน
หลินเฟิงทอดถอนใจอยู่ในใจ ฉุยอิ๋งในวันวานเป็นเซียวฉีเซี่ยวเว่ย (นายกองทหารม้า) ขี่ม้าห้าวหาญ สวมอาภรณ์งามสง่า ท่วงท่าผึ่งผาย นางมิใช่เพียงแสงอรุณในใจทหารหลายหมื่นนายแห่งกองทัพชายแดน หากยังเป็นแสงจันทร์ขาวในความฝันของเขาอีกด้วย
กาลเวลาที่ผ่านมาหล่อหลอมนาง จนเพิ่มเสน่ห์อันสุขุมเป็นผู้ใหญ่ขึ้นอีกหลายส่วน
หลังหลินเฟิงนั่งลง หูจิ้นไฉก็ถอนหายใจยาว
“พี่ใหญ่ กองทัพเจิ้นซีของเราติดอยู่ในเมืองข่าน แรงกดดันหนักหนายิ่ง ทัพหลวงต้าเจิ้งกว่าสิบหมื่นกระจายอยู่ทั่วบริเวณ หากเกิดความเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อย ก็อาจนำภัยพิบัติมาสู่พวกเรา”